Doordat Ans ,mijn vrouw, bijna 4 jaar geleden een vervelend ongeluk heeft gehad waardoor motorrijden voor haar onmogelijk was ben ik, Willy Veneklaas, 3 jaar geleden samen met enkele vrienden samen naar de States geweest om daar met USA Motorreizen de Western Discovery II te gaan rijden.
Het motorrijden op zich en met name het landschap in het zuid westen van de States hebben toen zo’n indruk op mij gemaakt dat ik mij toen gelijk heb voorgenomen dat zo gauw Ans weer mee kon, ik weer naar de States zou afreizen voor een soortgelijke reis, want ook Ans moest dit een keer meemaken. Toen voorjaar 2009 bleek dat Ans weer zonder noemenswaardige problemen achterop de motor mee kon heb ik dan ook gelijk via USA motorreizen geboekt voor de Western Discovery Classic.
Om op tijd op Schiphol te kunnen zijn brengt mijn dochter Helga ons naar Schiphol. Keurig op tijd ontmoeten we daar de andere mensen van de groep Frank, Riaan, Marion, Dennis, Ruud, Gerben, Edwin, en ook de toerleider Evert Otto die ons het één en ander vertelt over de reis naar L.A. en de tussenlanding in Houston. Onze vlucht zou met een half uur vertraging moeten vertrekken richting Houston. Toen we echter al aan boord waren kregen we te horen dat het wel twee en een half uur zou gaan duren voordat we zouden vliegen. Daar zit je dan, je kunt geen kant meer uit en de voorziene tien en een half uur zitten worden er in één keer dertien. Uiteindelijk gaat de grote vogel toch om 13.00 uur de lucht in voor de lange tocht naar Houston. En over tocht gesproken, de airco stond zo hoog dat ik al na een half uur besloot mijn jas aan te doen maar des ondanks was ik bij aankomst in Houston toch snipverkouden. Dat was niet de enigste averij die we op hadden gelopen, ook de rolstoel van Ans kwam danig gehavend uit het bagageruim. Met behulp van een paar vliegveldmedewerkers hebben we de rolstoel provisorisch weer op gekalefaterd zodat hij met een beetje goede wil de 2 weken Amerika zou kunnen uitrollen.
Door de vertraging hadden we wel onze aansluiting van Houston naar L.A gemist, maar gelukkig konden we diezelfde avond nog met een andere vlucht mee zodat we uiteindelijk 24 uur na vertrek uit Holten uitgeput op het vliegveld van LA stonden. Nog eventjes met de transfer bus naar het hotel waar we onder het genot van enige biertjes de rest van de groep, Co, Ton, Willem en Walter, die rechtstreeks gereisd waren, leerden kennen. 28 uur na vertrek uit Holten lagen we welhaast buiten bewustzijn in bed voor een korte nacht.
‘s Morgens vroeg op, om 8 uur staat het busje klaar om ons naar de werkplaats te brengen waar de motoren staan. Alle motoren, inclusief “mijn” H.D. Ultra Classic, staan klaar en na de nodige papieren te hebben ingevuld, de reserve motor, bagage en de nodige drank in de volgauto te hebben gepakt kunnen we op weg. Hadjegedacht. Een van de Brabanders meent zijn mobieltje te zijn vergeten in het hotel. Eerst dus weer terug naar het hotel, geen mobieltje te bekennen. Blijkt toch in zijn koffer te zitten (op trilstand). Verder maar weer. We gaan grotendeels langs de Pacific Coast naar het zuiden, een vrij saaie route over grotendeels 4 baans wegen. Maar al na 50 mijl wordt het minder saai als blijkt dat mijn koppelingskabel is losgeschoten binnen in het motorblok. Na enig overleg wordt besloten dat er maar een andere motor moet worden nagebracht omdat we nog zo dicht bij huis zijn en we anders gelijk zonder reserve verder zouden moeten. Besloten wordt om de ruil te laten plaatsvinden in Laguna Beach waar we dan ook gelijk kunnen lunchen. Ik dus met die dikke Harley met passagier Ans en zonder koppeling naar en door Laguna Beach. Gaat prima, tot de laatste halve mijl als het bergopwaarts stoplicht na stoplicht is en de vrijstand van de Harley moeilijk te vinden blijkt. Laatste stuk gelopen. Al na een dik uur komt Dan met een andere motor en kunnen we onze reis voortzetten. Een deel van de groep was al vooruitgereden. (Over teamgeest gesproken). Maar na nog geen 10 mijl stond de eerste al langs de weg. Groep kwijtgeraakt. Ja Californie is geen Brabant jongens. Na wat oponthoud bij de Mexicaanse grens treffen we ook de andere ontsnappers al gauw weer aan en kunnen we gezamenlijk verder naar Ensenada. Het is onderhand al donker en iedereen is blij met z’n eerste biertje bij het hotel. ‘s Avonds lekker kreeft gegeten en vroeg naar bed.
Heerlijk ontbijt in het hotel en om 9 uur op pad voor een mooie route door de bergen van Mexico. Onderweg ook nog een wegopbreking van 20 Km. Gravel en vooral STOF! We arriveren in Mexicali alwaar we de grens met de USA weer zullen oversteken. Een echte verkeerschaos is het in die Mexicaanse steden. Na wat oponthoud bij de grens gaan we verder. Evert de groepsleider weet en leuk tentje om te eten wat bij aankomst gesloten blijkt te zijn. Met behulp van mijn Garmin een andere gelegenheid gezocht. Bij vertrek wordt Walter onze Duitse reisgenoot gesnapt door een overijverige sheriff omdat hij bij vertrek over de doorgetrokken streep rijdt. Hij moet mee naar het buro, maar mag na een verhoor en het betalen van de ticket weer verder. Wij hebben net het eten op als hij lachend als een boer met kiespijn binnenkomt in het restaurantje. Uiteindelijk gaan we verder naar Calexico door een perfect vlak en waterpas gemaakt cultuurlandschap waar min of meer midden in een woestijn d.m.v. irrigatie land en tuinbouw plaatsvindt. In Calexico aangekomen gaan de echte die-hards in het zwembad terwijl de anderen op de kant zich van binnenuit laten afkoelen. ‘s Avonds met z’n allen naar de in de in het hotel aanwezige chinees (heerlijk gegeten) en nog enkele biertjes bij het zwembad alvorens bijtijds achter het ongebreide broekje te schuiven.
Vroeg op, vertrek 8 uur voor een rit van 270 mijl. Eerst weer door het gisteren beschreven cultuurlandschap met nu ook veestallen. En niet van die kleintjes. De stal alleen soms al een vierkante kilometer. Echt gemeten en dus niet geschat! Dan gaan we van het ene moment op het ander de woestijn in met zandduinen van misschien wel 100 meter hoog waar volop met dune-buggy’s gecrossed wordt. Je waant je hier in de Sahara. Later weer cultuurlandschap en vervolgens de heuvels en zelfs bergen in met prachtige stuurwegen waar de Harley soms met de treeplanken over de grond schraapt en er dan ook rare geluiden uit de intercom komen. Ans vindt dit dus niet zo leuk. Na 270 mijl sturen en genieten smaakt het bier ‘s avonds weer best.
Uitslapen, we vertrekken pas om 9.30 uur voor een korte maar erg mooie rit door de bergen. Heel veel bochten met langs de route de overblijfselen van de mijnbouw uit vervlogen tijden. Onderweg enkele keren gestopt voor wat “kodakmomenten” en een bezoek van anderhalf uur aan het “museum”van Old Dan. Hier vindt je een verzameling van oude voertuigen, aggregaten en alles wat met techniek van vroeger te maken heeft met als hoogtepunt “Big Bertha” een driecilinder langeslagbenzinemotor met een inhoud van 10154 cubic inch (boring X slag 14 X 22 inch). Bertha is voorzien van open uitlaten en als ze wordt gestart, wat al een karwei op zich is, laat ze op volle toeren (225 Rpm) een waar salvo aan venijnige kanonschoten horen. Maar we moesten zoals gezegd na anderhalf uur al weer verder ook al zou je hier dagen rond kunnen kijken. We starten de motoren om onze weg richting Flagstaff te vervolgen. Maar eerst nog even rondkijken in Sedona een toeristisch stadje waar alles in één kleur rood geverfd is. Dit is de kleur van de rotsen inde omgeving, en ze zijn daar echt consequent geweest in de uitvoering. Echt alles is rood. In Sedona geluncht en wat rond gekeken maar alles, inclusief eten en drinken, was er duur. Verder maar weer naar Flagstaff waar we al gauw arriveren. Vandaag weinig kilometers maar wel heel erg veel gezien. ‘s Avonds met z’n allen naar een Thais buffetrestaurant en nog een afzakkertje bij café Bun Huggers.
Vandaag een retourtje Grand Canyon. Zeker de moeite waard om een dag voor uit te trekken. Onderweg dan ook niet veel gestopt, alleen bij die alleraardigste trading post waar ze werkelijk alles verkopen wat maar met cowboys, indianen en het wilde westen te maken heeft. Hier o.a. een mooie leren westernhoed gekocht (veel goedkoper dan in Sedona, en exact dezelfde) naast nog wat andere hebbedingetjes. Gelukkig konden Ans en ik wat langer bij de trading post blijven omdat de anderen van de groep eerst een helicoptervlucht boven de Grand Canyon zouden gaan maken. Ik had dit al eens gedaan dus was dat voor ons niet zo nodig. We troffen elkaar weer bij het I-max theater om daar de film over de historie van de canyon te gaan zien. En dan naar de canyon, zelfs voor de tweede keer blijft het een imposant iets waar je echt stil van wordt. Maar ook hier komt een eind aan want het wordt al laat en we dreigen hierdoor in het donker te moeten rijden. Inderdaad redden we het niet zodat het laatste stuk nog een zoektocht wordt naar het hotel waar iedereen toch heel aan komt. Al met al een zware dag voor Ans die wel erg veel heeft moeten lopen en dan ook nog in het donker achter op de H.D. ‘s Avonds heerlijk gegeten bij een Italiaan en na een kort bezoekje aan de supermarkt voor wat broodbeleg, het ontbijt in Flagstaff is belabberd, gaan we naar bed. Morgen weer een zware etappe.
Vanuit Flagstaff eerst een stuk dezelfde route als gisteren, dan verder door Painted Dessert. Hier zie je heel veel verschillende kleuren rotsen. Ze zijn niet overgeschilderd maar door de natuur hier, in een betrekkelijk klein gebied, neergelegd. De rit van vandaag is erg lang omdat we een extra heen-en-weertje maken naar Monument Valley, een door weer en wind ontstaan natuurwonder, wat grote bekendheid geniet van de oude Marlboro reclames en de vele westernfilms die hier opgenomen zijn. Verder deze dag een mooie route zonder verdere echte hoogtepunten. Pas in de schemering komen we aan in Page waar blijkt dat het hotel, ondanks volledige betaling vooraf, geen kamers voor ons heeft gereserveerd. Gelukkig regelt Evert, onze toerleider binnen twee blikjes bier een ander hotel. Al met al is het 7.00 uur als we kunnen douchen en later die avond gaan we eten in een leuk western restaurant met live muziek en grote steaks. Ondanks de late aankomst liggen we vrij vroeg in het mandje vandaag.
Vandaag beginnen we de dag met een bezoek aan de Glen Canyondam in het beroemde stuwmeer Lake Powel. Door deze dam is er een enorm stuwmeer ontstaan in de Colorado River wat in gebruik is voor recreatiedoeleinden. Dit is echter een leuke bijkomstigheid, het stuwmeer en de dam zijn gebouwd voor energiewinning en als drinkwaterbekken. De tocht van vandaag gaat nu echt beginnen. Via een prachtig berglandschap komen we bij de Navajo Bridge, een technisch hoogstandje over de canyon gevormd door de Colorado River die 200 meter onder de brug door stroomt. Hier begint ook de lange rode vallei genaamd Vermillion Cliffs. Zo ver het oog reikt aan één kant steile rode rotsen waar soms grote brokken af gevallen zijn. De brokken zijn soms zo groot dat er huisjes grotendeels onder worden gebouwd. Men hoeft zo allen een voorgevel te metselen. Uiteindelijk belanden we in het kleine Zion National Park. Zion is bekend om zijn uiteenlopende rotssoorten. Hier hebben we natuurlijk ook van genoten maar nog meer van de bochten in en na het park tot aan Hurricane, eindpunt van deze rit. Maar nog niet van deze dag, Evert heeft gisteren Riaan en mij aangewezen als vrijwilliger om de traditioneel in Hurricane te houden BBQ te verzorgen. Dus, op naar de supermarkt voor de inkopen. Binnen de geboden mogelijkheden hebben Riaan en ik het er dacht ik redelijk afgebracht, er werd flink geschranst maar alles kwam lang niet op.
Vandaag besluiten een aantal leden van de groep om via de kortste en snelste route naar Vegas te gaan om hier zo vroeg mogelijk achter de automaten (of de vrouwen aan ) te kunnen zitten. Hun poging is jammerlijk mislukt daar één van hen voor de tweede keer de koppelingskabel van z’n Suzuki door trok. Toen wij dus na een prachtige bergrit door o.a. de Virgin Valley in Vegas aan kwamen bij het gebruikelijke bezoek aan de plaatselijke Harley dealer (’s werelds grootste) stond er een bekende Suzuki voor de deur. Na een telefoontje kwamen de heren er wel aan. Door hun oponthoud hadden ze alleen nog maar tijd gehad om te lunchen maar tot gokken waren ze nog niet gekomen. De reservemotor moest uit de aanhanger want een beetje H.D. dealer lapt natuurlijk niet zo’n Jap op. We konden weer verder naar ons hotel, de Stratosphere, bekend om z’n 250 meter hoge uitkijktoren met een prachtig uitzicht over Vegas en op de top van de toren enkele buitenboord kermisatracties. Na het inchecken natuurlijk de stad in. Met Ans in de rolstoel bijkans de hele strip heen en terug gelopen. Onderweg gegeten, gedronken en gegokt. Eerst natuurlijk gewonnen maar uiteindelijk in de min geëindigd. Dat had ik nou nooit verwacht. Na deze toch wel vermoeiende dag om half drie ‘s nachts de luiken gesloten.
Via een prachtige rit door de bergen rijden we naar Death Valley, het laagste en heetste punt van de States. Vandaag dan ook voor de tweede dag in m’n T-shirt gereden. Soms moet je principes vergeten zeker als het boven de honderd graden Fahrenheit is. Zoals gezegd, een prachtige rit, en omdat er nog wat tijd over is besluiten sommigen van ons om vanuit Lone Pine nog even de Mount Whitney te beklimmen, Nee wel met de motor natuurlijk. Helaas voert ons een bar slechte weg door de prachtige bochten naar het hoogst bereikbare punt en weer terug. Het was trouwens wel koud daarboven. Vandaag was echt een dag van tegenstellingen: laagste punt van de States versus hoogste berg van Californie, heetste punt van de States versus de kou van Mnt Whitney, Las Vegas met z’n tientallen megacasino’s versus Lone Pine met één saloon. Maaaar, dat is wel Jake’s Saloon, en daar zijn wij vanavond te vinden. Oh ja, Frank is vandaag na een aantal wat ziekelijke dagen met Marjan naar de plaatselijke dokter geweest. Heeft een kuurtje gekregen. Zal wel een paardemiddel zijn, daar in zo’n klein dorpje de dokter tevens vaak de veearts is.
Had je gedacht. De route van vandaag zou via Yosemite en de 3000 meter hoge Tioga pas gaan, maar de pas zat al dichtgesneeuwt. Gisterenavond hadden we geruchten hierover al gehoord, maar de soep word nooit zo heet gegeten als ze word opgediend dus…. Evert had al snel een alternatieve route die echter niet naar het veel noordelijker gelegen Merced leidde maar naar Visalia, de plaats waar we eigenlijk pas de volgende dag zouden arriveren. Na wat heen en weer gemail met Jos op het Nederlandse hoofdkantoor die de overnachting om zou moeten zetten kregen we rond 9.00 uur akkoord en konden we vertrekken. De door Evert in sneltreinvaart in elkaar gezette route (knap gedaan hoor) leidde ons eerst door de vallei waarin ook Lone Pine gelegen is langs de nitriet winningen. Nitriet is een zoutvariant die in Nederland niet meer gebruikt mag worden. Al na zo’n 30 mijl krijgen we bericht van achteruit dat er iets mis is met 1 van de Harleys. Er word gestopt en een uitgelubberde versnellingsas wordt omgedraaid zodat de spiebanen het wel tot L.A. zullen uithouden. En Verder gaat het via een fantastisch mooie route door de bergen met werkelijk ontelbare bochten. Deze route was om te sturen nog mooier dan de route door Yosemite! Het handvat van Ans haar kruk, die onder de zijkoffer van de motor geknoopt zit is door al die bochten een klein stukje korter geworden. De laatste 40 mijl van de dag rijden we weer vlak tussen de sinaasappelbomen. De voorziene 260 mijl werden er 230 maar ze waren de moeite waard. Vanavond gegeten bij de Mexicaan en nog de nodige biertjes gedronken.
Vandaag weer een aangepaste route omdat we dus noodgedwongen 2 nachten in Visalia doorbrengen. Nog niet eens zo’n slechte keus, Visalia is een middelgrote stad en het Mariott hotel is super de luxe. Heel wat beter als wat ik me van Merced kan herinneren. Vandaag gaan we naar Sequoia National Park vooral bekend om z’n gigantisch grote en dikke bomen. Via de rechte en vlakke wegen rijden we naar Sequoia. Zo gauw we het park binnenrijden begint het genieten, en niet alleen van de natuur, we hebben zelfs een zwarte beer gezien, ook de wegen en bochten zijn geweldig. Na de nodige dikke bomen, waaronder de General Shermann, de dikste boom ter wereld met een doorsnede van 11 meter en een hoogte van 110 meter, bekeken te hebben gaan we verder richting ons ontmoetingspunt. Een wegopbreking gooit echter roet in het eten met een wachttijd van een uur. Daar er waarschijnlijk al 1 van ons de vorige doorkomst is meegegaan besluiten we te wachten en dan maar wat later terug te gaan. Inderdaad zit Ruud verderop in z’n eentje op ons te wachten. Na koffie en koek, iets anders is er niet te krijgen, gaan we weer richting Visalia. We besluiten om de iets kortere maar veel bochtiger weg te nemen. Dat heeft de Harley geweten. Ook met zo’n bankstel kun je hoog in de toeren door de bochten racen. Ja goed alles schraapt over het asfalt maar dat schijnt er bij te horen. Omdat Ans vandaag besloten heeft in Visalia te blijven heb ik die kans dan ook maar gepakt. Smullen!!!! Zoals gezegd was Ans niet mee vandaag, zij wilde in de rolstoel de stad verkennen. Toen ze echter aan iemand de weg naar de Mall (winkelcentrum) vroeg kreeg ze te horen dat dat veel te ver voor haar was. Zij ging wel met Ans mee. De hele handel werd in Georgia’s (zo heet ze) MPV geladen en Ans heeft de hele dag een persoonlijk chauffeur gehad die haar alles heeft laten zien inclusief een bezoek aan het huis van Georgia. Het was erg gezellig geweest en ‘s avonds vertelde ze dan ook honderd uit. Na het missen van de lunch waren wij natuurlijk uitgehongerd en we hebben bij de Italiaan dan ook alles op gegeten.
280 mijl, dat betekent vroeg op, gepland vertrek 08.00 uur, lukt ook nog bijna. Eerst 80 mijl over de snelweg dan de bergen in over hagelnieuw en vlak asfalt. Ans heeft bij de laatste tankstop voor de bergen besloten om plaats te nemen in de volgauto dus heb ik de vrije hand om de Harley nog één maal de sporen te geven. Uiteraard leggen we aan bij de “Deer Lodge”, de bekende bikerskroeg in Ojai. Vandaag, donderdag, weinig bikers, en een door onze binnenkomst ietwat gestreste barvrouw. Met wat hulp van Evert en mij bij de bediening komt alles toch op tijd op tafel. Dan gaan we snel weer verder via o.a . de 101 en Highway one, de kustweg die langs de hele Californische kust loopt. De laatste 20, van de 2600 mijl totaal, gaan over de freeways (2X 7 baans ) in en om L.A. We zitten goed en wel op deze verkeersslagaders als er een infarct optreed en de heleboel muurvast staat. Stapvoets en stilstaand op een bloedhete motor, zeker geen pretje. Ik ben dan ook blij dat Ans nu niet achterop zit. Na anderhalf uur in deze ellende komen we toch allemaal aan op Crenshaw Blv waar we de motoren in moeten leveren. Het zit er op, jammer, het was een prachtige tocht. Er worden handen geschud en er wordt gekust, totaal hebben we samen toch 15 X 4200 = 63000 kilometer gereden, en dat nagenoeg schadevrij. De spullen worden in de bus geladen en we vertrekken richting Hacienda Hotel waar we ook de eerste nacht verbleven. Afgesproken word om vanavond i.p.v. morgenavond een afscheidsetentje te houden. Dit omdat morgen de eersten al naar huis vliegen. Tijdens het etentje wordt een kleine attentie aan Evert en Marjan aangeboden (een gejatte sloop met tekst en inhoud) voor de goede zorgen. Oh ja, de Brabanders hadden nog heel veel dorst en kochten nog even 5 bakken bier. Na 2 bakken hield iedereen het voor gezien. Sorry jongens, vol is vol.
Iedereen brengt zijn of haar vrije dag op een andere manier door. Ans en ik zijn met een taxi naar Santa Monica geweest. Dit is de plek waar de legendarische route 66 eindigt. We hebben wat rondgekeken op de pier hebben wat souvenirs gekocht op Santa Monica Blv en zijn met de bus weer richting hotel gereisd. Daar aangekomen zat de volgende groep van USA Motorreizen net aangekomen uit NL aan het bier bij te komen van de vliegreis. We hebben gezellig gebabbeld en biertjes gedronken. Na het eten moesten we koffers proppen want de onderbroeken en sokken die in Amerika achter blijven namen niet zo veel volume in als de bijgekochte spullen. Uiteindelijk lukt het en zijn we klaar voor de terugreis van morgen.
We vertrekken al voor 07.00 uur vanuit het hotel richting LAX. Na het inchecken is er nog tijd voor een ontbijtje en kunnen we aan boord voor het eerste deel naar Houston. Door het verschil in tijdzones vliegt de tijd voorbij. In Houston net genoeg tijd voor 2 sigaretten en we kunnen weer verder. Ook de vlucht naar Amsterdam verloopt voorspoedig en om half zeven plaatselijke tijd landen we op Schiphol. Na de nodige koffie en zware shag pakken we de trein naar Apeldoorn. Vandaar nog een uur met de bus omdat het spoor i.v.m. grote werkzaamheden de hele week buiten dienst is. Als we om half twaalf in Holten aankomen, komt net dochter Yvon aanrijden om ons af te halen. Nu is het echt voorbij en begint het gewone leven weer.
Met dank aan alle “erg gezellige” leden van de groep en speciaal aan Evert Otto en zijn vrouw Marian voor de voortreffelijke begeleiding tijdens deze reis.
Keuze uit Honda, Yamaha, BMW, Harley Suzuki.