Onze reis naar Amerika met USA Motorreizen.
De Western Discovery Classic van 6 juni 2009.

Deelnemers:
Christine en Detlef
Petra en Roland
Georg
Andreas
Marcus
Hans en Anita

Begeleiders: Ben en Remco.

Dag 1. Van Amsterdam naar Los Angeles.
We moeten om half 6 op, we worden weggebracht door Tamara en Elroy.
We worden om 8 uur op het vliegveld verwacht, daar treffen we als eerste Marcus.
Ben en Remco ontdekken we ook al snel, onze Duitse medereizigers zullen op eigen gelegenheid gaan. Ik heb nog nooit gevlogen dus voor mij is het allemaal nieuw.
Om 10.20 stijgen we op, geweldig dat vliegen het landschap dat zo onder je door glijd, wel een lange zit om 3 uur de volgende nacht landen we in Atlanta daar wachten we 2 1/2 uur, dan door naar Los Angeles. Om kwart voor 5 s’nachts Ned. tijd zijn we in het Hacienda hotel plaatselijke tijd is dat kwart voor 8 s’avonds, de kamers zijn mooi.
Om 8 uur hebben we een briefing onder het genot van een welkomst drankje.
Onze Duitse medereizigers zijn er ook allemaal Tina en Petra rijden niet zelf maar zitten achterop, dus we zijn met 8 motoren. De verkeers regels worden uitgelegd, en de gang van zaken verder.
Half 10 kunnen we lekker gaan slapen het was een vermoeiende dag, we hebben er zo’n 22 uur over gedaan.
Morgen gaan we de motoren halen om half 9.

Dag 2. Van Los Angeles naar Ensenada.
Lekker maar onderbroken geslapen, waarschijnlijk zijn we te druk bezig in ons hoofd om aan één stuk te kunnen slapen. Even een ontbijtje gehaald in de supermarkt.
Leuk de motoren halen! Don komt ons met een truck ophalen.
Het motoren uitdelen is een leuk werkje, iedereen is benieuwd naar de motoren, ze worden goed geïnspecteerd op gebreken of schade. We hebben allemaal een H.D.
Hans heeft een Herritage met ruim 10.000 mijl op de teller, ik heb een nieuwe Sportster 1200, met 1998 op de teller. Andreas heeft een Sportster 883, Ben rijd op een Road King en de rest allemaal op een Herritage.



Om ongeveer 11 uur zijn we gaan rijden, op de freeway langs de pacific oceaan naar Mexico.
Als je Mexico in komt is dat een heel andere wereld, waanzinnig!
De geur alleen al het ruikt zoals je dat in films ziet en denkt dat het ruikt, de armoede en rijkdom .
naast elkaar met de mooie natuur er doorheen!
De wegen zijn slecht, soms behoorlijke gaten, dode honden langs de weg…. Zouden het vechthonden zijn? Die gedumpt zijn?
Of gewoon aangereden en laten liggen?
Hele armoedige huisjes of krotjes en dan opeens een heel mooi huis… zo tegenstrijdig allemaal.
Die mooie natuur, de armoede en de rijkdom en de pacific oceaan.
De weg waar we op rijden is een tolweg, Ben rijd voorop, Remco achteraan in de volg auto, Remco heeft het tolgeld maar staat bij een ander poortje… Ben legt dit uit en we mogen doorrijden, de laatste motorrijder is Marcus en hij krijgt de kaartjes mee. Remco rijd ook door.
Tot dat ze er achter komen dat we niet betaald hebben, Remco word staande gehouden door een paar soldaten met geweren en moet alsnog betalen, alleen Tina had het gezien dus we waren Remco even kwijt…
Ben stopt bij een heel mooi restaurantje, daar wordt Remco opgewacht.
We hebben er heerlijk gezeten met een kopje koffie met uitzicht over zee… wat een vriendelijke mensen! En wat een kleurrijk en vrolijk restaurantje met het roze, blauw, geel, groen en rood.
En de muurschilderingen.



Weer door langs een geweldige weg met cactussen, tropische planten, zee, rotsen en het bekende mega grote Jezus beeld.
Op naar het Corona hotel met één zelfde soort kamer in het haven stadje Ensenada.
Met een heel goed en ook nog goedkoop restaurantje.
Om een uur of 10 gaan we naar bed, moe maar voldaan.
Vol met indrukken, dit is nog maar de eerste dag morgen om half 9 gaan we weer rijden.

Dag 3. Van Ensenada naar Calexico.
Het is gelukt om 10 min. over half 9 te gaan rijden.
Het is al heerlijk weer, dus vandaag spijkerjasje aan.
We rijden nog een stukje langs de kust, dan buigen we af richting Amerika , California , San Diego. Mexico is werkelijk mooi. Heel anders dan iets in Europa.
Het bestaat voornamelijk uit steen met hier en daar wat zand, de bergen (niet allemaal) moet je je voorstellen als een hoopje kiezels maar dan heel groot, je hebt ook bergen die bestaan uit hand grote kiezels die in steen bij één worden gehouden, heel apart.
Nog een kopje koffie gedronken.



Mexico bestaat eigenlijk uit steen, cactussen, vetplanten en eekhoorns.Door de bergen gereden tot aan de grens, een stukje weg gehad met aan 2 kanten een afgrond… aan
de grens is het even wachten, ik werd er tussen uit gehaald voor een random computer controle, was wel even leuk! Heb ik dan ook eens mee gemaakt!
Tassen en motor gecontroleerd, paspoort nog een keer nagekeken, daarna mochten we door.
Het lijkt wel of na de grens de bergen ook opeens anders zijn, veel meer de bergen die we hier kennen.
Ook zijn we door een vlak bergachtig landschap gekomen, heel vreemd, het leken allemaal bergtoppen maar je kon toch heel ver kijken, hier en daar oude caravans, oude krotten met daartussen een heel mooi huis, grote hekken er omheen, grote tegenstellingen.
Na nog een stuk door de bergen hebben we gegeten in een oud pand volgens mij nog uit begin vorige eeuw, we krijgen zoveel dat velen van ons het niet op kunnen.
Zelfs een small portie is hier te veel om op te eten.
Na een stuk vlakke weg weer de bergen in, het is duidelijk dat Amerika echt niet alleen bestaat uit vlakten en dat een beetje stuurmanskunst goed van pas komt.
En dan opeens na een bocht einde bergen, de Yaho dessert in, opeens is het een graad of 40, eerst tanken en dan erdoorheen.



Opeens staan daar een rijtje bomen horizontaal op de weg, benieuwd wat daar achter is, een groen veld met een huis daarin een waar fata morgana…. Daarna word het langzaam weer groener.
In deze dessert viel op dat er om de paar honderd meter een water bron was geslagen dus omkomen zul je hier niet. In Calexico is ons Holies hotel.
Na het douchen in het Holies hotel, een heerlijke chicken burger gegeten.

Dag 4. Van Calexico naar Prescott.
We gaan om 8 uur rijden, dit wordt één van de langere dagen.
Het eerste stukje rijden we door landbouw gebied, alsof er een lijn getrokken is word het warmer en het landschap veranderd in zand en struiken.
Na een paar kilometer is er weer een lijn, er volgt een strook met meer zand en minder struiken, en dit veranderd weer opeens in een strook met veel zand en weinig struiken dan alleen nog maar zand. We zijn daar even gestopt op een gedenkplaats waar ene Robert is omgekomen en waar zijn Familie en vrienden een gedenkplaats hebben gemaakt.



Daarna weer door, door de dessert aan de rand zien we chocolat mounten.
Dat zijn net pure pinda rotsen in een vlak landschap, nog nooit zulke donkere bergen gezien!
En dan rijden we opeens weer een landbouwgebied in, waar we wat hebben gegeten, dat was in Blythe, in het Kofa cafe een leuk blauw houten gebouw, met een grote muurschildering van alle bezienswaardigheden in de buurt.
Daarna duiken we weer de woestenij in met planten zo mooi, cactussen met haar?.... na goed gekeken te hebben zijn dat allemaal bloemen de lange staande cactussen met witte bloemen en de platte schijf cactussen met gele en rode bloemen, deze laatste cactussen worden hier ware struiken.
Bergen vol met cactussen toen we even stopten om wat te drinken kwam er een hagedis langs en ook de gemzen kwamen ons begroeten, wat mooi als je opeens zo’n kudde ziet, één met hoorns zo groot!, en een aantal vrouwtjes.




Ook adelaren en gieren kwamen we onderweg tegen.
Zoveel te zien en zo moeilijk te omschrijven, zo anders dan iets in Europa.
Na nog een stuk “cactusweg” duiken we de bergen in, we rijden op een berg vol cactussen en andere planten, een heerlijke bochtige weg vol haarspeld bochten die hier heel schuin zijn gemaakt waardoor je er met een behoorlijke snelheid doorheen zwiert.
In Prescott vinden we ons hotel een Best Western, en er wordt ons beloofd dat er morgen nog mooiere bergen komen, volgens mij kan dat niet…. We zullen zien.
In Arizona hoef je geen helm op, Detlef is de enige die zonder gereden heeft.
Gegeten in een monumentaal histories western pand, uit 1877.
Dat meteen als museum dient en waar verschillende films zijn opgenomen.
Ben rijd ons met de pick-up heen en weer, het is te ver om te lopen.
De bomen met hoedjes op als bladerdak blijkt de sherman tree te zijn, die zijn we vandaag tegen gekomen.

Dag 5. Van Prescott naar Flagstaff.
Goed geslapen, en na een goed ontbijt in het hotel dat bestond uit roerei, ham, gebakken rösti, pannenkoeken, ragout, tomatensaus en broodjes… genoeg dus om een uur of 9 vertrokken.
En ja hoor we rijden Prescott uit en we zitten meteen in een heel ander landschap.
Dit maal zijn het oranje bruine ovale ronde bergen / rotsen.
Zo jammer dat we op de motor zaten en niet even foto’s konden maken… maar had voor geen goud in een auto willen zitten, nu maak je alles veel bewuster mee en je ruikt alles.
Al kom je ogen te kort om en op de weg te letten en alles te zien in dit bizarre landschap.
Allemaal mega grote ovale schijven tegen elkaar aan – opeens zijn ze ook weer weg…
Door naar Jerome waar we zo’n 20 mijl is 32 kilometer er voor op ons zelf mogen rijden.
Voor Jerome ligt namelijk een berg! Met een weg van 12 mijl met 158 bochten zo kan ieder op zijn eigen tempo erdoor.
89A. heerlijke weg met geweldige uitzichten, we hebben een stuk zonder helm en Route handschoenen gedaan… schrik…ja echt….ja ik weet het….! Heerlijk!



In Jerome kun je een T-shirt kopen met daarop dat je hem gereden hebt, die hebben we dus maar gekocht, in Jerome hadden we een uur om te winkelen.
Daarna weer op de motor, net buiten Jerome leeft, werkt, woont Don.
Hij heeft daar een museum met alles wat met de historie te maken heeft.
Oude gebouwtjes waarin school, tandarts, smid, werkplaats en van alles zijn uitgestald.
De wereld aan werktuigen, een Harley WL 45 van voor de oorlog waar hij nog op rijd, ook heeft een Indian uit 2000 en de voorloper de sportster uit 52 waarmee hij wedstrijden heeft gedaan.
Oude auto’s, zaagmachines, een onderzeeër diesel waarmee hij schoten kan lossen Big Bertha daar heb ik nog boven op gestaan.
Een ezel die aan de bel trekt als hij wil eten…. Kortom van alles genoeg te zien.



Na een uur weer op de motor onderweg naar Sedona.
Opeens doemen voor ons de Red Rocks op en die zijn echt rood… het schoot door mijn hoofd dat zelfs de bergen hier de ruimte hebben. In Sedona hebben we ook weer even een uurtje gehad om te winkelen en te eten. Onderweg naar Flagstaff nog 2x gestopt om foto’s te maken de eerste keer voor de mooie rode bergen daarna reden we weer door een ander gebied ook weer vol bergwegen maar meer de bergen in Europa dit lijkt een beetje op de Alpen.
In Flagstaff de Route 66 op naar het hotel Days Inn, we slapen dus vannacht op de route 66. Vanavond in een heel bijzonder tentje gegeten maar ja wat is er tot nu toe niet bijzonder…. In een 60er jaren cafeetje gegeten, zoiets van uit Happy Days, alleen the Fons ontbrak, voor de rest waren alle sterren er.
Weer iets heel anders en reuze gezellig , Hans heeft er nog een Galaxy T-shirt gekocht.

Dag 6. Van Flagstaff naar Tuba City.
In het hotel ontbeten. Ze hadden alleen zoete dingen Belgische wafels, donuts, brood met marinade. Nog even een foto onder een bord van de route 66.
Getankt en daarna vrij rijden, 40 mijl, naar een indianen plaats.
Eerst een stuk rechte weg dan weer de bergen in, nog een groep grote herten gezien.
Bij het indiaanse tentje / winkeltje kregen we gratis koffie en ze hadden daar leuke spulletjes te koop. Remco ging er met een western aangeklede vrouw op de foto, Ben zag dit en wilde er ook bij staan vervolgens schrok hij zich helemaal rot om dat hij dacht dat het een pop was en ze bewoog opeens….
Na een half uurtje weer doorgereden, naar de airport van de Grand Canyon.
Vanaf hier is er nog niets te zien!
Op Andreas na hebben we allemaal een helikoptervlucht geboekt over de Grand Canyon .
Iedereen wordt gewogen en ingedeeld, nog even wat souvenirtjes kopen en dan instappen. Spannend!
Ik zit voor aan.. front rowe.. prima plek! Hans zit een beetje weggedrukt in het midden achterin.
Ik zit voor het eerst in een helikopter, ik vind het geweldig! We gaan eerst over een stuk vlak land, daarna zien we de Canyon….Overweldigend!
Bij het woord Canyon denk je aan bergen (zoals in Frankrijk de Gran canyon du Verdon).
Maar dat is het dus helemaal niet.
Het is een gigantisch groot gat in de grond!



Daarna rijden we naar het Imax theater, waar we een film te zien krijgen over de canyon op een scherm zo groot!! Zeker 25 bij 25 meter, wij zaten er precies in het midden voor.
Je voelde het in je maag je gaat mee met je hoofd, je ziet de historie van de canyon en zijn bewoners en veroveraars en hoe woest de callorado River is.
Nog wat souvenirs gekocht en wat gegeten bij Wendy’s.
Daarna naar het canyon park gereden, we moesten ons allemaal legitimeren bij onze parkpas.
Eenmaal binnen mochten we weer vrij rijden.
Er zijn verschillende uitzicht punten over de canyon waar je foto’s kunt nemen.
Onder het rijden zijn we druk op zoek naar dieren, er moeten panters zijn en mega grote herten.
En opeens staat hij daar… aan de linker kant van de weg, een giga groot hert!
Met een gewei op zijn hoofd… zo mooi! Hij staat daar rustig te kijken, ik stop vlak voor zijn neus aan de rechter kant van de weg, Hans iets verder op, niemand in de buurt.
Ik heb geen fototoestel bij de hand die zit in Hans zijn motortas…stom!
Ik besluit dus maar om heel stil te blijven zitten en goed te kijken.
En hopen dat Hans een foto kan nemen.
Hij kijkt naar mij en besluit over te steken.
Zo’n anderhalve meter naast /achter mij stopt hij en draait zijn hoofd naar mij.
En minuten lang kijken we naar elkaar… wat een geweldig groot beest.
Dan verdwijnt hij langzaam het bos in.
Ik ben ademloos en compleet overdonderd door zoveel schoonheid.
Hans heeft één foto gemaakt en daarop is hij bijna niet te zien… jammer.
Later in het bos nog kuddes met vrouwtjes gezien, maar niet meer zo dichtbij.
Aan het eind van het park is het verzamelen om 4 uur. Gezamenlijk rijden we verder, eerst nog langs de canyon.
We rijden de canyon uit en meteen veranderd het landschap, er is minder begroeiing.
De rotsen veranderen in ovale horizontale platen boven op elkaar, grijs, geel en oranje.
Weer veranderd het landschap, we draaien een linker bocht en daar staat een rijtje bergen in alle kleuren van de regenboog, horizontale strepen in geel, groen, rood, blauw, roze noem maar op.
We rijden er omheen zo een rood, geel gebied in.
Het Indianen gebied, onmiskenbaar!
Het is hier warm en droog. Hier groeit vrijwel niets en waanzinnig mooi!
Overal verspreid staan caravans en huisjes of meer krotjes, ze hebben die Indianen echt met niets achtergelaten.
Zo’n mooi landschap waar ze werkelijk niets mee kunnen qua landbouw of veeteelt.
Ze moeten het van de handel hebben.
Ik kan me voorstellen dat het voor de Indianen heilige grond is, er heerst zoveel rust en sereniteit dat je er stil van wordt.



We slapen in Tuba City in een nieuw neergezet hotel dat Quality Inn Navajo heet.
Dit hebben de Indianen voor elkaar met toestemming van de regering, ik gun het ze van harte.
Hier in dit gebied woont de Navajo indiaan die ooit van de Noordpool naar beneden is getrokken naar warmer land. Nou dat hebben ze gevonden.
We eten in het naast gelegen Hogen restaurant, natuurlijk ook van de Indianen zelf.
Ik heb een heerlijke taco gehad.

Dag 7. Van Tuba City naar Page.
Ontbijten in het hotel we konden kiezen uit 3 menu’s, wij hebben de omelet, worstjes, rösti en brood genomen, lekker.
Toen we bij de motoren kwamen bleek dat we het al eerder uitgeboorde slot op de kabel hadden gedaan, deze kregen we dus niet meer open.
Het duurde even voordat er iemand was met een kniptang ! hahaha… geen probleem maar een uitdaging!
Het valt op dat er hier erg veel loslopende honden zijn, de meesten zijn erg aardig maar er zijn ook typetjes die het niet zo leuk vinden dat een andere hond eventueel meer aandacht krijgt.
Het eerste stuk reden we door een vlak landschap, toch genoeg te zien.
Er doemen steeds meer rotsen en bergen op, echt Indianen gebied zoals je dat kent van tv.
Rotsen met rotsen erop torens van rots.
Bergen geel, rood en bruin, vlakke bergen met een platte bovenkant.
We tanken en dan mogen we ieder in eigen tempo verder rijden, naar Monument valley .
De bergen worden steeds mooier.
In Monument valley worden we een uur lang rond gereden in een open pick-up met zit plaatsen.
De Indiaan brengt ons naar de mooiste plekjes.
Hij is 3 keer gestopt om te vertellen over de plaatsen en om goed foto’s te kunnen nemen.



Op de plek vanwaar de foto is gemaakt is er ook nog een kraampje waar ze zelf gemaakte sieraden verkopen.
Ik was zeer onder de indruk van deze bijzondere heilige grond.
De chauffeur vertelde dat het park van zijn oma is, zij is 92 jaar en woont midden in het park in een klein huisje.
Ook liet hij nog oude muurschilderingen zien.
Na terug komst hebben we daar nog even wat gegeten en foto’s gemaakt.
Ben en Marc die niet mee waren, waren inmiddels vriendjes geworden met een van de plaatselijke loslopende honden, deze van water voorzien, en wat bewaard van ons eten voor hem.
Ook hebben we Ben hier tot U.S. Marshal geridderd met een heuze ster op zijn borst.
We rijden dezelfde weg een stuk terug, het lijkt een andere weg de zon staat anders en we rijden natuurlijk de andere kant op maar het is net of we hier nog niet gereden hebben… gaaf.
Dan rijd Ben weer voor, lage weg veel vlak maar ook stukken met ongelofelijke bergen.
Eerst rood dan rood wit, wit, roze, oranje en geel.
Sommige lijken op in elkaar gezakte pudding, andere op in elkaar gezakte spekkoek.
Rijen met witte bergen, vergezichten met plateau bergen of tafel bergen er midden in.
Uiteindelijk komen we in Page daar vinden we ons hotel de Rodeway Inn.
Vanavond in een western restaurantje gegeten met live muziek en dans, was heel gezellig.

Dag 8. Van Page naar Hurricane.
Ontbijten in het hotel een hard gekookt ei en brood en donuts.
We zijn om een uur of 8 vertrokken.
Eerst gaan we de stuwdam opzoeken die Lake Powell veroorzaakt, waardoor Page zo’n prachtig watersport plaatsje wordt.
Op naar de Colorado River, die is hier rustig en groen maar blijft toch respect afdwingen.
Het landschap is zeer afwisselend, van ruim naar bergweggetjes de bergen zing ook steeds weer anders van vorm, zelfs links en rechts van de weg is anders.
Rode bergen rechts die bijna recht omhoog lopen… witte bergen links die als een pudding in elkaar lijken te storten.
Bergen van rood naar wit en groen, oranje en ik bedoel de kleuren van het steen en niet de eventuele planten.
Paar keer gestopt om foto’s te maken. Remco zoekt de plekjes wel uit! Mooi!



Richting Zion park een flinke hagelbui op ons hoofd gehad, even flink nat geworden en donder en bliksem over ons heen gekregen toen was het weer over.
Voor het Zion park nog even wat gegeten.
Voor dat we het park inreden maar besloten om regen kleding aan te trekken het zag er wat onvoorspelbaar uit, dit bleek achteraf niet nodig.
Het Zion park is schitterend met zijn rood, wit gestreepte rotsen, uit elke spleet, gaatje in de berg komt een boom struik of bloemen.
Weer een heel ander gebied!



Na het park koffie gedronken met een heerlijke muffin met noten.
We rijden door en meteen zijn de bergen weer anders, er zijn hier meer grijstinten.
In Hurricane slapen we in de Rodeway Inn.
Hier gaan we barbecueën, wij dames gaan mee bootschappen doen en daarna de salades maken. Hans grilt het vlees en de overige heren zorgen voor de afwas. Het was reuze gezellig.

Dag 9. Van Hurricane naar Las Vegas.
We zijn om half 9 vertrokken, eerst tanken dan over de interstate richting Las Vegas, met zo’n 70 mijl per uur, dat is zo’n 112 kilometer.
Ook met deze snelheid en ondanks de interstate is de omgeving geweldig, we rijden hier zo’n 130 mijl lang.
We komen door bergen en over vlakten, de vlaktes zijn omringd door bergen, de bergen zijn eerst rood dan bruin en daarna grijs.
De eerste vlakte of is geel grijs met struikjes, dan rijden we een geel duinlandschap in van steen die snel al hele bergen vormen.
Daarna dus weer een valley, geel grijs met allemaal cactus boompjes erin een soort ananas boompjes.
Ook loopt hier de Furgen River alleen die is droog.
Dan krijgen we grijze duinen van steen deze worden ook weer bergen, opeens is tussen twee wanden door Las Vegas te zien, en de streatosphere waar we gaan slapen, we zijn daar vanaf 3 uur welkom dus eerst nog wat tijd doorkomen.
We gaan nog even tanken en eten aan de rand van Las Vegas.
Dan naar de grootste HD shop ter wereld, waar we een uurtje blijven rond snuffelen, en natuurlijk nog wat gekocht.
Even wachten bij het hotel maar dan krijgen we een belboy voor de bagage lekker om even niet zelf te sjouwen en begeleiding naar boven.
Ondanks dat het bewolkt was, was het toch warm vandaag.
Vanuit de kamer kunnen we de bergen zien, de kamer is erg mooi.
Las Vegas zal leuk zijn als je van gokken houd en zat geld hebt.
Het is niet aan ons besteed.
We zijn even naar een mega store souvenirs winkel geweest.
Bij het hotel Sahara naar binnen, rond gekeken en daar wat gegeten, en ons eigen hotel de Stratosphere bekeken.
Zo’n hotel is echt een dorp op zich, je hoeft verder nergens heen je kunt het niet opnoemen of het is er.

 

Dag 10. Van Las Vegas naar Lone Pine.
Vanmorgen over ‘de strip’ weggereden, leuk om te zien,Venetië het Vrijheidsbeeld de piraten
schepen de Eiffeltoren alles nagebouwd.
Toen we uit Las Vegas gingen hebben we het bord welkom to Las Vegas nog even gefotografeerd .
Op naar Death Valley, over prachtige bergen, grijs, bruin, zwart door gigantische valleien of zout vlakten hier en daar een struik of een cactusboom .
We mogen vrij rijden, op 3 plekken, uitzichtpunten komen we weer bij elkaar.
Op het eerste stuk is er veel steen, grote schijven rots die uiteindelijk bergen vormen.
Bij het eerste verzamelpunt kunnen we naar boven lopen waar we een prachtig uitzicht hebben over de bergen en een zoutvlakte.
Door de warmte kan Hans vandaag heel goed lopen hij loopt zo naar boven.




Dan gaan we door naar de tweede stop een camping met golfbaan…?
Door een valley veel grijzer dit keer met meer los steen het is warm maar goed te doen, hier en daar een struikje die zich staande weet te houden.
We komen bij de camping, waar mensen in bussen met airco naar toe worden gebracht binnen zitten met airco en een balletje slaan….. oké… ook een manier van vakantie vieren.
Even wat gegeten en vooral gedronken, ook hier kun je weer snuisterijtjes kopen.
Op naar het volgende verzamelpunt.
We zien een zinderende vlakte, gelukkig is het vandaag bewolkt waardoor de temperatuur mee valt op de berg in de schaduw is het 40 graden, op de vlakte denken we dat de 50 graden wel gehaald word.
Deze valley tekent zich door het zout, hier groeit niet veel maar toch zijn er wat dappere planten.
Ik proef het zout mijn lippen drogen uit en de binnenkant van mijn neus droogt uit, het ademen is af en toe adembenemend.
Maar het is zo gaaf….zo kikken is dit…het geeft je zo’n goed gevoel, van ik rijd hier toch maar!!!
Op het heetst plekje van de aarde!
Weer even een stop, om wat te drinken en ieder een stuk meloen nog over van de bbq… lekker.
In het winkeltje kun je even bijkomen daar is het een stuk koeler.



De berg over weer een valley in dit keer wat groener wat meer planten, er loopt een dikke ader zout door dit landschap heel mooi om te zien zo’n witte brede rand.
Weer de bergen in, heerlijk bochtenwerk, in de bergen zie je de zoutkristallen op het steen hele dekens van zoutkristal.
Boven op de berg komen we weer bij elkaar en hebben foto’s gemaakt.
Er worden deze vakantie veel foto’s gemaakt door ons.
Samen verder gereden weer over heerlijke bergbochtjes, langzaam word het iets koeler en boven op een berg heb ik zelfs zoiets van goh ik wil wel een jas… maar al snel is het weer warm.
In Lone Pine vinden we ons hotel het heet MT Whitney naar de berg die we net over gekomen zijn.
Wij hebben gegeten bij Bonanza een Mexicaans restaurantje met heerlijke taco’s en Borito’s.
Dit was weer een geweldige dag.

Dag 11. Van Lone Pine naar Merced.
Niets van gemerkt dat het vannacht heeft geregend, pas toen ik naar buiten gluurde.
Er was al verteld dat we ons warm aan moesten kleden omdat we naar het hoogste punt van de reis zouden gaan, dus dat het koud zou worden.
Thermo aan, motorpak aan, deur open…. Schiet ik in de lach!!
Slingers van wc papier voor de deur, onze motoren in de wc papier slingers, we zijn vandaag 23 jaar getrouwd en worden door de groep gehuldigd.
Geweldig, we krijgen zelfs nog een cadeau, dank jullie wel!
Ze zeggen dat het eerste stuk saai is, ik heb er niets van gemerkt!
Doordat alles nat was waren de kleuren intens, goudgeel met zwarte rotsen.
Weer aan weerskanten bergen, hoezo een saai stuk?
Onderweg nog wat regen gehad maar dat was niet vervelend.
Het landschap wordt er mooi van kleur van, vooral als het zonnetje doorkomt.
We krijgen de keus omdat het weer niet meewerkt voor een kortere en minder mooie route of een langere mooie, we kiezen massaal voor de langere mooie.
Het blijkt een goede keus de zon breekt nu echt door, de route gaat over een 8 baan weg, een weg met dips zoals ze dat hier zeggen.
Het houd in steil naar beneden steil omhoog achter elkaar door, beetje gas bij, voel je wel in je buik.
Ondertussen kijken naar het landschap.
In de aanloop naar de Tioga pas blijkt al dat het een adembenemend park moet zijn.
Niets teveel gezegd, bergen, beekjes, stroompjes, rotsen, keien, sneeuw en glasheldere meertjes.



Alles is zo perfect dat het is sene gezet zou kunnen zijn, dat iemand hier alles met een centimeter precies op de goede plaats heeft weten te krijgen, het moet een geweldige architect zijn die natuur.
3300 meter hoog er ligt sneeuw veel naaldbomen tot boven in, prachtige bergrit.
Aan vangrails doen ze hier niet.
We zijn naarstig op zoek naar beren maar die hebben we jammer genoeg niet gezien.
Petra en Roland wel, helemaal enthousiast waren ze. Bewijs op film… hahaha.
Voort gaat de rit, langs prachtige goud gele akker duinen en fruit bomen zo’n 300 mijl gereden vandaag en genoten!
We slapen vannacht in Merced in het Travelode hotel.
Ben heeft geregeld dat we de bruidssuite krijgen vannacht met jacuzzi.
Tina en Detlef krijgen er ook een, omdat ze dit jaar 25 jaar getrouwd zijn…. Leuk!!

Dag 12. Van Merced naar Visalia.
Het eerste stuk snelweg met veel fruit telers, met 3 kwartier zijn we daar doorheen, wat drinken en weer door.
We rijden nu door een landschap met mormonen huisjes, veel eekhoorntjes goudgele heuvels dit keer niet van steen maar door de dorre grashalmen, bruin, grijs steen met bomen, het gaat over in bergen met meer naaldbomen.
Een paar keer een stop voor wat eten en drinken, mooie bergritten veel, heel veel bochten, haarspeld bochten.
Het gebied houd het midden tussen de Ardennen en het Zwarte Woud, maar dan veel groter.
Hele grote bomen, de sherman tree’s zijn gigantisch groot, ze groeien maar op 1 plek op de wereld, op 1 kant van 1 berg, ze zijn erg indruk wekkend, meters in doorsnee.
Er liggen een paar holle omgevallen bomen op de grond, die werken als tunnel je kunt er zo doorheen lopen.
Op sommige plaatsen hebben ze voetgangers oversteek plaatsen gemaakt en tot onze verbazing steekt op een van die zebra’s een das over… vier rechtop, heel parmantig.
De haarspeld bochten zijn prachtig jammer dat op sommige stukken de weg zo slecht is.
Opeens zie ik een hagedis oversteken, ik denk ’loop door, loop door’ doet hij niet, de stommerd, onder mijn wiel. Kreeg er kippenvel van.
Een paar bochten verder stopt Hans en zegt kijk nou een beer!
Ik liet mijn motor bijna omvallen ik had mijn standaard nog niet uit en wilde mijn fototoestel pakken en het ging net goed.



Mooie plaatjes kunnen schieten van ‘de beer’ oké beertje hij was niet zo groot, maar een beer!
Helemaal in mijn nopjes de rest van de rit gereden, de weg was goed en de haarspeld bochten scherp
Voor mij had het nog wel even mogen duren, maar helaas het park weer uit.
Het restaurant opzoeken waar we afgesproken hebben, was makkelijk te vinden, kopje koffie gedronken en iedereen verteld over de beer!
Ze vonden dat ik hem had moeten meenemen… ze hadden hem ook willen zien!!! hahaha
Nog 20 mijl naar het hotel weer langs mormonen huisjes en heuvels vol goud geel gras.
We overnachten in het Marriott hotel in Visalia, eten bij de Braziliaan die ons vol trots zijn motor laat horen, een nieuwe Yamaha R1.

Dag 13. Van Visalia naar Los Angeles.
Jammer dit is alweer de laatste rijdag.
Het eerste stuk is lang en plat en recht veel fruitbomen en veeteelt de koeien staan hier onder afdaken met hekken waar ze hun kop doorheen kunnen steken om te eten, daarachter hebben ze loopruimte, ze zijn wel mager.
Dan komen er duinen, bruin dit keer, er staan heel veel ja knikkers in dit gebied.
De duinen worden langzaam heuvels en de heuvels worden bergen, cappuccino bergen bruin, geel bruin gras met donkere spikkels er boven op met loof en naaldbomen.
We hebben weer een stuk zelfstandig gereden, mooi bochten werk, mooie uitzichten, weer totaal anders dan wat we tot nu gezien hebben.



We hebben afgesproken in Ojaj daar eten we wat in een gezellig restaurantje, mooie ambiance.
Het landschap gaat zoals het kwam, heuvels daarna duinen dan weer plat.
Weer een stuk rechte weg dan krijgen we een toetje… het laatste extra stuk super slingerweg door de Santa Monica Mountains, ja daar waar veel van die sterren wonen.
Met hoge snelheid razen we de berg in heel kort bochten werk, waar je, je hoofd goed bij moet houden. 3 bergen achter elkaar. Kikken!
Daarna rijden we langs de Pacific we stoppen om foto’s te maken.
Door Malibu Beach, Long Beach en Venice Beach dan door het drukke verkeer en veel stoplichten.
We zijn weer bij het Hacienda Hotel, kamers verdeeld en bagage uitgeladen.
Dan gaan we eerst de motoren terug brengen.
Niemand heeft schade of problemen gehad dus dat is makkelijk.
Op mijn teller heb ik 2462 mijl gereden.
We krijgen een bus mee om weer naar het hotel te gaan, even opfrissen en daarna zijn we gaan eten in een honkbal restaurant, heel lawaaierig maar goed eten.
Ben bedankt ons voor de reis wij bedanken Ben en Remco.
Na het eten in het hotel nog samen wat gedronken.
Morgen een vrije dag dus dan zien we elkaar vast nog weer.
Adressen worden uitgewisseld.

Dag 14 Een vrije dag in Los Angeles.
Ben en Remco hebben aangeboden om wie wil om 10 uur naar het centrum te brengen, hier maken we graag gebruik van. Tina, Detlef en Andreas gaan ook mee.
We gaan eerst samen naar Harley World, daarna naar het eindpunt van de route 66.



Afscheid genomen en wij lopen het strand Malibu Beach op en ik ga zwemmen in de pacific, het is niet zo warm een graad of 24 waardoor het water warmer lijkt.
Daarna lopen we naar 3 street dat is een soort PC hoofd bij ons, lopen we daar Ben en Remco weer tegen het lijf, ze bieden aan om nog wat rond te rijden, we gaan graag mee.
Eerst wat lekkers bij Starbuck dan naar Victoria beats, pootje baden.
Door naar de jachthaven, boten kijken, weer terug naar HD toch nog wat kopen.
Weer afgezet bij het hotel.
Heerlijk gegeten in het hotel en nog wat te eten gehaald voor vannacht want we moeten om 5 uur in de lobby zijn dan vertrekt de bus naar het vliegtuig.

Dag 15 Naar huis!
Kwart over 5 zijn we op het vliegveld.
Inchecken en wachten om 8.25 uur begint de vlucht naar Atlanta daar overstappen de bagage hoeven we deze keer niet op te halen dus dat scheelt een boel gesleep .
Op tijd vertrokken naar Amsterdam en keurig op tijd geland.
Ik heb elke avond geprobeerd om de dag zo goed mogelijk te omschrijven maar er waren dagelijks zoveel nieuwe indrukken dat ik s’avonds vaak niet eens meer zo goed wist wanneer ik wat nou gezien had ik hoop dat ik alles zo goed mogelijk op een rijtje heb gekregen.
In ieder geval hebben we een onvergetelijke vakantie gehad, veroorzaakt door Ben en Remco en onze medereizigers.
Dank jullie wel!

 




 




Ben en Remco!
Dank jullie wel voor deze onvergetelijke reis!

Terug naar de reisverslagen