USA Motorreizen – Western Discovery Classic juni 2006

Dag 1 Amsterdam-Los Angeles
Om 8.00 uur opgestaan, want we hadden om 9.00 bij pa en ma afgesproken die ons zouden wegbrengen naar Schiphol. Eerst nog een bakkie en dan op naar Schiphol.

Bij vertrekhal 1 afgezet, lekker handig als je bij vertrekhal 3 moet zijn. Erwin scheurt met de bagagekar door de vertrekhallen alsof zijn leven ervan afhangt en ik ren er achteraan.
We moeten ons melden bij de balie van United Airlines, daar staan onze reisbegeleiders Stef en Greetje van USA Motorreizen, die ons wat instructies geven.

We gaan de tickets halen, de douane door voor de paspoortcontrole, nemen nog een bakkie koffie en moeten ons om 11.45 uur bij Gate 7 melden, waar ons vliegtuig gaat vertrekken. We lopen nog een bekende tegen het lijf, die naar Disney World in Florida gaat. Bij de gate aangekomen zie je al meerdere mensen met een helm lopen, dus die zullen ook wel dezelfde reis gaan maken. Voordat we het poortje doorgaan worden we helemaal ondervraagd van wie de koffer heeft ingepakt, wanneer, hoe laat, waar zijn ze de afgelopen dagen geweest, van wie zijn de spullen etc.

Na de controle sta ik nog even op Erwin te wachten die naar het toilet is. Een douanier komt naar me toe en vraagt of ik al klaar ben, waarop ik zeg : nee, ik ben nog niet gefouilleerd, waarop hij begint te lachen en zegt dat dit niet hoeft. Jammer, want hij was niet verkeerd.

Omdat Stef en Greetje in het vliegtuig een praatje met iedereen maken, weet je wie er in de groep horen. Ik zit lekker bij het raam, het is prachtig zonnig weer en we gaan om 13.10 uur de lucht in. Als het 14.30 uur is gaan we eten: pasta,sla,toast,smeerkaas,druiven,bakje water en een ijsje. Het is 20.15 uur (ned.tijd) nog een uurtje vliegen naar Washington. Tijd voor koffie en een verrassingsdoos: nibbitchips, kitkat en een broodje ham/kaas, die we eerst moeten laten ontdooien, zo koud dat die is. Het is alsof ze me kennen hier, want voor chips en chocola mag je me wakker maken.

Om 15.00 uur (lokale tijd) geland in Washington.
Daar moeten we tot 17.00 uur wachten tot we verder naar LA vliegen. Bij de douane is het zeer streng, schoenen moeten uit, horloges, riemen af, er wordt zelfs een foto van je gemaakt en vingerafdrukken genomen. Ook moeten we de bagage weer meesjouwen naar het volgende vliegtuig, wat een beetje chaotisch verloopt. Om 18.00 uur vanuit Washington weer de lucht in, nu in een kleiner toestel, ook een ander vliegtuig dan in eerste instantie gepland.
Reden onbekend.

Ondertussen hebben we door de wachttijd al redelijk contact met elkaar en weten we zo ongeveer ook wat voor motor iedereen thuis rijd. Greetje en ik zijn de enige vrouwen die zelf rijden. Toch word ik nu al wel een beetje zenuwachtig, zoveel mannen. Stef vertelt dat we straks in het hotel lekker bij het zwembad gaan zitten, dus ik ben benieuwd. Wel raar dat verschil in tijd. Als we straks aankomen is het nog maar 20.00 uur terwijl het in Nederland al 9 uur later is. Normaal gesproken hadden we dus al in bed gelegen, nu hebben we de hele avond nog voor ons. Voorlopig taxiën we nog rond op de landingsbaan, we kunnen nog niet opstijgen vanwege de grote drukte en het kan wel zo’n 30 minuten gaan duren.
Als ik door het raampje kijk zie ik nog een hele rij vliegtuigen voor ons staan dus voorlopig zijn we nog niet aan de beurt. Als het 18.30 uur is worden de motoren weer gestart en gaan we de lucht in.
Om 20.30 uur plaatselijke tijd geland. We gaan nadat we onze bagage hebben gehaald met de shuttlebus van het Furama-hotel en de pick-up van USA motorreizen naar ons hotel. Daar ontmoeten we ook Erik, onze derde reisleider en vriend van Greetje. Erik had voor onze groep, ook al de Highlights begeleid, dus die was al een aantal weken onderweg. Om 21.30 uur in hotel Furama (weer 3 uur tijdverschil, ik snap er nu even niets meer van).Bij het zwembad vertelt Stef , onder het genot van bier, wijn en chips, wat ons de komende weken te wachten staat en stellen we ons aan elkaar voor.

Gerben, Gezinus, Jack, Mart, Luppo, Henk-Jan, Ruud en Trudy, Jan met zoon Jeroen, Alex, Wietse, Fokke, Erwin en ik en de resibegeleiders: Stef, Greetje en Erik. Om 1.00 uur liggen we in bed. Morgen vroeg op, want om 8.15 uur gaan we de motoren ophalen. Spannend!!!!!

Dag 2 Los Angeles-Ensenada (Mexico)
Om 7.00 uur op, 7.30 uur ontbijten, 8.15 uur motoren halen. Stef rijdt ons naar het motorverhuurbedrijf waar Dan ons opwacht. Greetje komt er met de Pick-up en de aanhanger achteraan. Onze tassen gaan in de Pick-up en in de aanhanger gaat een reservemotor, dit keer een Harley voor het geval er één stuk zou gaan. Stef had ons in het hotel die avond al verteld dat we geduld moeten hebben bij Dan, want iedere motor wordt rondom samen met de berijder helemaal nagelopen op eventuele schade, dit wordt dan genoteerd, maar ook of alles aan de motor in orde is. De papieren moeten ingevuld en getekend worden, dus dat heeft gewoon even tijd nodig. Erwin krijgt zijn Road King en ik de Sportster. Als je je motor in ontvangst neemt, mag je hem eerst even rustig proberen op de grote parkeerplaats. Ik kreeg het toch wel een beetje benauwd, maar goed, ook ik moest eraan geloven. Wel vreemd hoor, ik dacht echt waar ben ik aan begonnen, heel wat anders dan mijn eigen Suzuki GSX-600R. Zo’n groot voorwiel, waardoor het voor mij veel zwaarder stuurt en je benen zet je vooruit, in plaats van recht naar beneden. Hieraan moest ik echt even wennen, vooral met wegrijden moest ik nadenken van waar zet ik mijn voeten ook alweer?

Na alle formaliteiten bij Dan, moeten we eerst LA uit, we gaan de Highway op, dat is wel fijn, want dan kunnen we eerst even aan de motor wennen. We nemen de kustweg naar Laguna Beach waar we koffie gaan drinken en wat eten. Daar vandaan door naar Mexico.

We blijven de kust volgen en zien ook steeds de zee aan ons rechterhand. Als we stoppen om wat te drinken, zien we een aantal dolfijntjes vlak voor de kust, echt leuk om te zien. We gaan weer verder. Wat me opvalt hier is dat er veel armoede is en niet echt een schoon land is. Wat het rijden betreft moesten we nog wel even aan elkaar wennen, maar dat zal wel los lopen. Ik merkte dat ik de Harley beter ging aanvoelen, zeker toen er wat bochten kwamen. Ensenada is ons einddoel voor vandaag. Daar komen we om 17.30 uur in hotel Corona aan. We hebben dan 210 mijl gereden. We moeten de motoren heel dicht tegen elkaar aan parkeren, zodat ze aan de ketting kunnen. Erwin heeft er net wel voor gezorgd dat mijn koppeling wat lichter gaat, want ik kan er haast niet bij en moet met de uiteinden van mijn vingers alle kracht zetten. Dit is niet vol te houden.

Stef stelt voor om eerst even lekker te gaan douchen en daarna om 18.30 uur bij de bar te verzamelen. In de bar is het hartstikke gezellig. Ik neem een lekker wijntje, het lijkt op rosé, maar is het niet en ik schrijf mijn verslag van deze dag. Dit moet ik wel elke dag volhouden anders ben ik de helft alweer vergeten. Ook de Corona vloeit rijkelijk. Wat dat betreft zijn motorrijders allemaal hetzelfde, ze houden van bier en motoren en van vrouwen????

We gaan met zijn allen in het restaurant van het hotel eten. Aangezien Stef er zo’n 2x per jaar komt kennen ze hem goed en komt alles prima voor elkaar. Lekker gegeten, nog een tequila aan de bar en op tijd naar bed, morgen weer vroeg op de hitte tegemoet.

Dag 3 Ensenada-Calexico
Eerst een stevig ontbijt, ook even aan wennen, zelfs gebakjes erbij, die je mee mag nemen.
Eerst moeten we allemaal tanken. Dat doen we als volgt: we nemen 2 pompen en tanken gewoon door, zodat Erik alles in 1x kan afrekenen, dit gaat ook het snelst.

Op de eerste avond hebben we benzinegeld, entreegelden voor de parken die we gaan bezoeken tijdens de reis en voor de 2 barbecues betaalt. We rijden richting Tecate en krijgen een gigantische bui. Ik ben vanaf mijn knieën tot mijn enkels nat, maar dat is zo weer droog. De wegen zijn overigens slecht hier en af en toe ligt er een dode hond langs de kant van de weg, niet echt prettig om te zien. Bij de Mc Donald in Tecate gestopt, wat gedronken en daar werd iedereen in de zonnebrand gesmeerd. Het zou in in Calexico, waar we uiteindelijk heengingen zo’n 45 graden zijn.

Grens Mexico-Amerika (Californië) over. Wat een toestand in die hitte. Stuk voor stuk mochten we erdoor. Je paspoort en visum werd gecontroleerd en je moest aangeven of je wat in Mexico had gekocht. Gerben werd ondervraagd en werd apart genomen in het kantoortje, omdat hij zijn visum niet in zijn paspoort had zitten. Deze zat namelijk in zijn tas die in de Pick-up stond. Dus eerst die overhoop halen. Gelukkig allemaal goed gekomen. Afgesproken was dat als je door de douane was, je gewoon de weg moest vervolgen en dan zouden we wachten bij de benzinepomp aan je rechterhand. Op die weg was een gigantisch hoge drempel, waar ik op vast kwam te staan. Ik dacht wat nu, ik ben hier alleen, niemand kan me helpen, er stond wel een automobilist achter me, maar die bleef gewoon wachten. Gelukkig kon ik goed met mijn benen op de grond komen (had ik met mijn eigen motor dus niet gered), dus ben ik achteruit gestept, heb een flinke dot gas gegeven en hupte er gelukkig overheen. Ik had het er spaansbenauwd van en het was al zo heet.

Bij de groep aangekomen, besloot ik als laatste nu toch ook maar mijn leren jas uit te trekken, ik was bijna bevangen door de hitte. Onderweg kregen we eindelijk wat bochtige wegen tussen de rotsen door, zodat ik de Harley steeds beter onder de knie kreeg. Ook lekker geluncht onderweg bij een heel leuk tentje midden in the middle of nowhere. De bardame hield wel van een babbeltje en had er veel plezier in. Na de lunch gingen we dezelfde bochtige weg weer terug en Erik, die nu voor reed, zou ons opwachten op het eerste grote kruispunt. Heerlijk al die bochten. Elke dag zorgden Stef, Erik en Greetje dat de koelboxen vol met water waren, zodat we bij iedere stop genoeg konden drinken. Dat was nog belangrijker dan eten met die hitte.

Bij de benzinepomp waren heel veel eekhoorntjes die Jeroen pindaatjes heeft gevoerd. Heel schattig. Tijdens de lange rechte weg door de dessert naar Calexico werd het steeds heter, zo’n 45 graden, echt niet normaal, zo heet en wennen dus. We hoorden dat het daar gisteren heel slecht is geweest, dus we hadden mazzel.Voordat we bij het hotel zijn weer even volgetankt voor de volgende morgen. Eerst weer even lekker zwemmen en bieren. Erik gaat nog met Wietse mee om een zwembroek te kopen, hebben ze die in Friesland nooit aan? En Fokke wordt met stoel en al in het water gegooid, omdat hij zei dat hij al 30 jaar niet gezwommen had, tja, dat moet je ook nooit vertellen. Wat hier ook opvalt, is dat het om 20.00 uur direct pikdonker is en niet geleidelijk gaat net zoals bij ons.

Om 20.00 uur heeft Stef de Chinees besproken. Een heel gezellige tent, volop Tl-licht, 2 TV’s die staan te bulderen, maar we hebben wel heerlijk gegeten. Bij het zwembad nemen we nog een afzakkertje en gaan lekker slapen.

Dag 4 Calexico-Prescott
Eerst allemaal olie pijlen en dan ontbijten we bij Danny’s, 2e stoplicht rechts. We rijden door heel verschillende natuur, eerst veel agrarisch en vlak. Door de woestijn naar Blythe. Ineens alleen maar zandduinen, echt heel apart. Gestopt om foto’s te maken en water te tanken.In de verte zie je de Chocolate Mountains.

Het is hier net de Sahara en weer bloedheet. Lunchen doen we ook weer bij een Danny’s en daarna rijden we Arizona binnen. Wat voor apart gevoel mij dit gaf kan ik niet beschrijven, KIPPEVEL had ik, wat mooi en wat een ander landschap weer. Grote rode rotspartijen, cactussen, ongelooflijk en dan zo’n grote truck die ons inhaalt, geweldig! En dan eindelijk weer bergen en bochten, het bochtenwerk gaat me steeds beter af met de Harley en ga al steeds platter. We genieten en ik zie dat ook Erwin in zijn sas is met z’n King of the Road.

Stef zorgt goed voor me, hij is onderweg al 2x naast me komen rijden om te vragen of ik nog niet naar het toilet moest, omdat wij vrouwen bij de vorige stop niet konden plassen. Maar ik moest helemaal niet meer, ik zweette het eruit. Op een gegeven moment werd het een beetje donker en zijn we gestopt bij een heel leuk bruin kroegje waar oma achter de spelcomputer zat. We hebben de regenkleding maar aangetrokken want ook de plaatselijke bevolking in de kroeg zeiden dat er thunderstorms voorspeld waren. We hebben inderdaad een bui gehad en ontzettend harde wind. Gelukkig moesten we nog zo’n 40 mijl rijden en het leek ook of het achter de bergen lichter werd. Daar moesten we ook heen want daar lag Prescott.
Om 17.45 uur komen we in Motel 6 aan, hier is het weer een uur tijdsverschil, maar dat laten we maar zo en houden onze tijd aan, anders raken we helemaal de kluts kwijt. Toevallig hebben we net als gisteren weer kamer 212. Keurig netjes allemaal, weer 2x een 2-persoons bed. Straks eten we in het restaurant hiernaast waar we morgen ook van het ontbijtbuffet gebruik kunnen maken. Stef regelt dat Luppo jarig is ( is 15 juli al jarig geweest). Luppo wordt door de bediening op de foto gezet en krijgt een ijsje. Nu hang ik met Luppo op het prikbord in de hal van het restaurant, want ik zat naast hem op de foto.

Dag 5 Prescott-Flagstaff
Om 8.30 uur vertrekken, geen dag uitslapen dus. Het begint wat bewolkt maar al snel wordt het warmer. We rijden naar Jerome, een oud goudzoekersplaatsje. Voordat we daar aankomen stoppen we onderweg nog om foto’s te maken van de Red Rock’s. Echt prachtig.

In Jerome aangekomen, parkeren we de motoren en gaan koffie drinken. We hebben ook even de tijd om in Jerome rond te wandelen, waar veel souvenirwinkeltjes in westernstijl zijn. Erwin koopt daar nog een leuk ‘T-shirt. Na de koffie betrekt de lucht en wordt het steeds donkerder. Het begint hard te regenen en Stef besluit dat we wachten tot het droog is.
We moeten straks namelijk een grindpad omhoog de bergen in naar Don. Na heel lang gewacht te hebben wordt het nog steeds niet droog en gaan we in de laadbak van de Pick-up naar boven. Erik moet 2x rijden. Don heeft heel veel oude auto’s, vrachtwagens, gereedschap, oude zaagmachines, oude motoren. Alle motoren die hij draaiend heeft, moeten knallen, zoals dikke Bertha. Het leken welk kanonskogels die afgeschoten werden, het bonkte in je lijf.

In zijn garage had Don een Indian, die hij speciaal voor ons tevoorschijn haalde en startte, ook die pijpen lieten veel lawaai horen. Uit zijn overhemd haalde Don het blad de Actueel, daarin stond zijn Indian met blonde Nederlandse Linda, daar was hij heel trots op. Uiteindelijk werd het gelukkig weer droog en konden we door naar Sedona. Ook daar weer prachtige rode rotspartijen. Heerlijk gegeten bij een mexicaan. De serveerster stelde zich bij iedere tafel keurig netjes voor: “Hello, I 'am Liz, waarop iedereen van de groep zich ook voorstelde, zo ook Fokke: “Hello, I ‘ am Fokke. Je raadt het al, dit gaf natuurlijke enige consternatie bij Liz…….

Na het eten nog een rondje kunnen lopen in Sedona, maar helaas begon het net weer te regenen toen we weg wilden gaan. Weer wachten tot het droog wordt. Het kwam nu echt met bakstenen uit de lucht . Gelukkig hadden we foto’s kunnen maken toen het nog droog was. Uiteindelijk toch maar gaan rijden, regenpakken aan, want anders zouden we in het donker aankomen. Rustig aan gedaan en even wat meer afstand van elkaar gehouden, want het wegdek kon glad zijn. Wel jammer want het was een mooie bochtige weg door de bergen, er lagen af en toe ook wat stenen op de weg, die door de regen naar beneden zijn gekomen. Het was gelukkig wel goed te doen.

Om 18.00 uur zijn we bij het hotel Days Inn in Flagstaff. Lekker eerst even douchen. Ik zet een lekker bakkie koffie, (elke dag hadden we een koffiezetapparaat op de hotelkamer) en om 20.00 uur verzamelen we bij de receptie om met z’n allen ergens te gaan eten. Na het eten met z’n allen nog even naar de pub, daar neem ik nog 2 bailey’s, die ik beter niet had kunnen nemen, want ik ben giechelend naar het hotel gelopen, gelukkig ging Erwin direct mee, anders had ik het nooit meer gevonden. Ik heb een oriëntatievermogen van 0,00.

Dag 6 Flagstaff-Gray Mountain
’s Morgens ontbijtbuffet in het hotel. Je kon zelfs wafels en pannenkoeken bakken. Ik hield het maar bij een geroosterd broodje met jam en een glas melk.

Vandaag een spannende dag, de Grand Canyon en een helikoptervlucht. Toen we vertrokken was het mooi zonnig weer, dus velen van ons waren fanatiek met alleen een T-shirt op weg gegaan. Onderweg is Stef toch maar even gestopt, want in de bosrijke omgeving waar we reden was het toch aardig fris en kon iedereen even wat aantrekken. Koffie gedronken in een Flinstonesbar bij een grote camperparkeerplaats waar je ook kon douchen. Stef had ons de eerste avond al uitgelegd dat als je bij een stopbord komt, je ook echt moet stoppen met minimaal één voet aan de grond. We kregen van Greetje op ons donder, want toen we van de Flinstonesbar wegreden, stopte er niemand bij het stopbord, terwijl er politie stond. Waarop Luppo zei: ”dat is nou juist de uitdaging, dan kan je de hele dag wel stilstaan en komen we geen kilometer vooruit”.

Het was gelukkig prachtig helder weer, wat we zeker nodig hadden voor de helikoptervlucht. Het was ongelooflijk duur, maar meer dan de moeite waard, als we het niet hadden gedaan hadden we er zeker spijt van gehad. Ik zat naast de pilote voorin, dus ik had een prachtig uitzicht. Wat een natuur en ook de Colorado-river kon je er kronkelend doorheen zien stromen. Geweldig. Na de vlucht iets verderop naar het I-Max theater geweest, waar we een film over de Grand Canyon te zien hebben gekregen. Zo kon iedereen die geen helikoptervlucht had gemaakt, toch het natuurgeweld mee beleven. Daarna het nationaal park door, ieder op zijn eigen tempo naar een afgesproken eindpunt. Dan met z’n allen weer verder gereden over een prachtige weg naar Gray Mountain. Aan je linkerhand zag je de Canyon liggen.

We stopten nog bij een mooi uitzichtspunt waar ook marktstalletjes waren van indianen met zelfgemaakte spulletjes, waaronder veel sieraden. Ook het hotel wordt gerund door een indianenfamilie, de Navajo-indianen. ’s Avonds hebben we een barbecue. Met een Pick-up wordt het eten en de bierpomp gebracht en helemaal verzorgd door deze familie van het hotel. Heel gezellig en het is nog heerlijk weer om lang buiten te zitten. Als om 21.30 uur het bier op is, moeten we maar naar bed. Wel goed een keer wat vroeger, want ook morgen gaat om 6.15 uur de wekker weer.

Dag 7 Gray Mountain- Page
Eerst ontbijten aan de overkant van de weg, een winkeltje en restaurant ook gerund door indianen. Omdat er eerst een hele touringcar had ontbeten was het buffet op en moesten wij van de kaart bestellen. Dat was geen probleem alleen de serveerster die het allemaal in haar eentje moest doen was lichtelijk overspannen, waardoor het allemaal langer duurde dan verwacht. Uiteindelijk had iedereen gegeten en konden we aan de rit beginnen.

We hadden er gezamenlijk voor gekozen om naar Monument Valley te gaan. Iedereen wilde dit niet missen.
Stef had al gezegd dat we vandaag hoofdzakelijk alleen maar lange rechte wegen rijden tot het hotel in Page, totaal zo’n 275 mijl. Maar ondanks de rechte wegen vond ik het allemaal weer even prachtig, zoveel verschillende natuur, onderweg zelfs nog een kolonne zwarte ooievaars gezien. En dan Monument Valley, dat is echt iets heel aparts, niet na te vertellen, dat moet je beleefd hebben, gigantisch grote rode rotsformaties, die allemaal op zichzelf stonden soms ook ver van elkaar verspreid. In sommige zag je een dier of een gezicht. Onze motoren lieten we op de parkeerplaats staan waar Erik de wacht hield en wij gingen een toer maken in een Pick-up met bankjes. We hadden een vrouwelijke chauffeur die ongelooflijk kon scheuren. Die reed echt als een gek. Wel ontzettend gelachen en heel mooie plaatjes geschoten

Toen naar Page, onderweg nog even bij een Mc Donald gegeten en om 17.15 uur aangekomen bij het hotel. We eten in een westernbar, waar we wel even moeten wachten omdat het er erg druk is. Er speelt een westernband, heel gezellig en Luppo en ik gaan dansen. Luppo geeft nog een spagaat weg op de dansvloer. Om 23.30 uur liggen we in bed.

Dag 8 Page-Hurricane
Het is erg druk met ontbijten, eigenlijk is de ruimte ook veel te klein voor zo’n groot hotel. Om 8.00uur weggereden waarna we in Jake Lane lunchen.Langs prachtige rotspartijen en bosrijk gebied, de Navaro bridge bezocht, die over de Colorado river gaat.

Ook daar stond nog een indianenstalletje met souvenirs waar ik een heel mooie handgemaakte schildpad heb gekocht. Aardig weer wat bochtige wegen gehad en voordat we het Zion Nationaal park in Utah bezoeken, kopen we eerst massaal nog een bandana voor op ons hoofd, want in Utah en Arizona mag je zonder helm rijden.

Het Zion Park is heel erg mooi, iedereen kon op eigen gelegenheid rustig het park door. Veel smalle kronkelende wegen tussen de rotsen door. We hadden voldoende tijd om regelmatig even te stoppen om foto’s te maken.

Vandaag niet zo’n lange dag, dus we hadden nog alle tijd om lekker van het zwembad bij het hotel te genieten. Vanavond was het de bedoeling dat de barbecue door onszelf verzorgd werd. Ruud, Trudy en Jack gingen dit regelen. Jack had er een prachtig buffet van gemaakt en heeft daar zeker wel 2 uur voor in de keuken gestaan. Salades, fruit, vlees, broodjes en alles heel feestelijk opgemaakt. Wat jammer was, dat het tijdens het barbecuen flink begon te waaien en we de plastic bordjes goed in de gaten moesten houden. Gelukkig is het droog gebleven.

Dag 9 Hurricane – Las Vegas
Weer vroeg op 6.15 uur, vandaag naar Las Vegas, dan hebben we nog een groot deel van de middag en avond daar. Stef verzocht ons om in Las Vegas wel dicht bij elkaar te blijven rijden, anders ben je elkaar zo kwijt.

Wat was het heet, zeker 40 graden. En wat een prachtige snelweg de interstate nr.15. Ik had dit echt niet verwacht. Bergen en nog eens bergen waar je tussendoor rijdt. Onderweg maar bij een Mc Donald gestopt om wat te eten en te drinken, want we moesten op Henk-Jan, Greetje en de volgauto wachten.

Later bleek dat Henk-Jan zijn motor er mee opgehouden was en hij op de reservemotor verder moest. 500 m voor het hotel in Las Vegas moesten we nog even tanken. Greetje en ik waren redelijk bevangen door de hitte en omdat de koppeling van Mart te heet was geworden moesten we toch wachten, dus toen konden wij ook even afkoelen.

Zolang we reden ging het wel, maar we reden stapvoets over de strip en moesten steeds stoppen bij de talloze stoplichten. Bij het Best Western hotel aangekomen moesten we tot 15.00 uur wachten omdat nog niet alle kamers schoon waren, dus zijn we eerst even naar de bar onder het hotel gegaan. Hier was het al een en al casino, ongelooflijk. Jammer genoeg begint het ook te regenen, dus we treffen het niet als we straks Las Vegas in willen. De kamers zijn erg luxe, ruim, zelfs met een keuken erin.

Om 16.45 uur spreken we af dat we gezamenlijk Las Vegas in gaan, Stef wil ons van alles laten zien. Met de taxi naar het centrum. Stef laat zijn telefoon nog in de taxi liggen, maar krijgt hem uiteindelijk later toch weer terug. Las Vegas is een stad die je gewoon gezien moet hebben. Dit kan je haast niet omschrijven. Caesars Palace, casino’s, de duurste hotels, entertainment, de duurste merken aan kleding, schoenen , parfum en noem maar op, de strip( oudste hoofdstraat) met lichtshows, tentoonstelling van kapitale auto’s en motoren.

We hebben gegeten in Golden Nugget, daar hadden we een buffet niet normaal zoveel keus aan vlees, vis, groentes, salades, broodjes, gebak.Omdat het regende had het geen zin om nog buiten te lopen in Las Vegas, wat wel erg jammer is, maar wel voor ons een reden is om nog eens terug te gaan, dus hebben we weer een taxi gepakt naar het Hardrock café. Hier was het heel stil, dus zijn we naar het naastgelegen Hardrockcasino gegaan, daar was het ontzettend druk.

Daar liepen heel wat mooie meiden rond. Gerben vroeg zich af waar dat wild allemaal vandaan kwam, bij hem in het dorp kwam hij ze zo niet tegen. Om 24.00 uur besloten we met z’n allen weer terug te gaan naar het hotel. Stef gaf daar nog een rondje, maar ik ben alvast naar bed gegaan, ik was helemaal total loss.

Dag 10 Las Vegas – Lone Pine
Vandaag naar Death Valley, daar kan het dus erg heet gaan worden. Toen Erik er twee weken terug was, was het daar over de 50 graden en was het ook niet helemaal goed gegaan met een aantal motorrijders. Na zo’n 50 mijl stoppen we in Indian Springs om te ontbijten. Ik had dus duidelijk wat verkeerds uitgekozen. Toast met ragout en pannenkoeken. Nu vind ik ragout wel lekker, maar niet op mijn nuchtere maag. Raar volk die Amerikanen.

Onderweg als we stoppen moeten we veel water drinken en af en toe maken we ook onze hoofden nat. De hitte valt enorm mee, zo tussen de 40 en 45 graden. Goed te doen, zeker als je blijft rijden.Prachtige wegen, ook veel bochten, eindeloze vlaktes en stiltes. Net voordat we zouden gaan lunchen reden we over een lange uitgestrekte weg met heel veel dips (heuvels). Ik zat net lekker relaxed met mijn benen naar voren op mijn steppies, toen we over zo’n dip vlogen, alleen wat we niet zagen, was dat er na die bult een onwijs diepe plas met bagger stond. Want net zoals in Las Vegas had het ook daar vannacht flink gespoeld. En er stonden wel bordjes langs de kant van de weg met “Floated”, maar die kwam je steeds tegen en die halen ze volgens mij ook niet weg. Ook een camper die ons tegemoet kwam, seinde met zijn lichten, maar weten wij veel wat hij daar mee bedoelt? Luppo heeft nog naar hem teruggezwaaid. Maar goed, Stef reed dus voor en daarachter Erwin en daarachter ik.

We gingen er met een gigantische vaart doorheen. Ik voelde het water tot aan mijn knieën komen. Mijn ruitje zat direct helmaal dicht, en omdat ik klein ben kon ik er niet overheen kijken maar moest ik er langs kijken. Erwin keek achterom, nou je wil het niet weten, die zag eruit. Het was net of hij Parijs-Dakar had gereden. Echt van top tot teen onder de blubber. Zijn gezicht, zijn helm, zijn bril, echt alles. Ik kon niet meer van het lachen. Gelukkig heb je in Death Valley regelmatig waterpunten voor de radiator te vullen dus kort erna konden we stoppen. Erwin moest zichzelf helmaal afspoelen en alle motoren werden afgespoeld.

Gelukkig is alles goed gegaan, niemand heeft van schrik geremd. We zagen er alleen niet uit. Omdat het zo heet was, was je ook in een mum van tijd weer droog. In een eettentje midden in de woestijn wat gegeten, wat wel een beetje erg lang duurde en Alex kreeg ook nog beschimmeld brood. Heel vies.

Na de lunch nog twee passen over en dan zijn we Death Valley uit. Lekker weer even veel bochten. Bij het motel worden we al opgewacht door de eigenaar en zijn zoontje van 5 jaar. Die is helemaal gek van motoren. Hij wil ook graag bij ons zitten als we een biertje nemen. ’s Avonds lopen we naar Jake’s Saloon in het dorp. Greetje en Erik halen pizza’s voor ons allemaal, die we in de saloon op mogen eten. Om 23.30 uur loop ik met Luppo en Gezinus mee terug aar het motel, ik ben nu wel ontzettend moe. Erwin blijft nog even.`Ik wil nu wel eens even lezen in bed, maar na twee regels vallen mijn ogen al dicht. Om 1.30 uur komt Erwin binnen en zoekt de oplader van de telefoon. Lekker gezellig, kan ik er weer uit om het te zoeken. Kerels ook.

Dag 11 Lone Pine – Fresno
Om 8.00 uur weer rijden. Vanaf het hotel een prachtige weg met aan je linkerhand de bergketen Mount Whitney, waar op de toppen nog sneeuw ligt. Prachtige panorama’s.Onderweg in Bishop ontbijten na weer zo’n uurtje gereden te hebben. Dit keer bij Jack’s. Heel goed. Leuke bediening ook.Luppo neemt de serveerster in de maling. Hij blaft en ze denkt dat er een hond onder tafel zit, als ze zich weer omdraait blaft hij nog een keer en knijpt haar in haar kuit. Lachen hoor. We nemen een starter-breakfast, dit zijn 2 eggs, 2 bacon, toast en jam, hash browns(=geraspte gebakken aardappels), jus d 'orange en koffie.
Vandaag gaan we het Yoshimite park bezoeken.

Voordat we bij de kassa van het park aankomen delen we ons in groepjes. Ze willen daar namelijk niet hebben dat we als commerciële groep binnenkomen. Dus eerst gaat de auto en elke 15 minuten later gaat er een groepje van 5 motoren. Als ze beter hadden opgelet dan komt deze organisatie meerdere malen per jaar langs, dit is te herkennen aan de grote plakletters van USA Motorreizen op de auto en de aanhanger. Zo simpel zijn ze daar dus.

Maar maakt verder niet uit, zo komen wij er ook wel. Wat een prachtige natuur weer, rotsen, bos, meertjes. De Tioga Pass over die 3000 m hoog is. Deze hoogte merkte je bijna niet, omdat het heel geleidelijk aan omhoog ging. En ook daar is het nog begroeid in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Alpen op die hoogte. We spreken uiteindelijk weer bij elkaar af bij een groot meer, waar Greetje met de auto staat. We gaan nu met zijn allen weer verder door het park, Erik rijdt nu voorop.

Het is de bedoeling dat we in het park gaan eten, maar helaas is het restaurant dicht. Erik stelt voor om niet ergens anders uitgebreid te gaan eten want dat kost teveel tijd. We nemen het eerstvolgende benzinestation, daar kun je ook koffie en broodjes krijgen. We zijn nog niet weggereden of het beging zachtjes te regenen. Maar het gaat steeds harder en nu begint het dus echt te hozen, alsof er in één keer een grote schuif opengetrokken wordt. Hagelstenen als toetje kunnen er ook nog wel bij. Bij de benzinepomp aangekomen snel onze motoren neergezet en naar binnen gerend, we hadden natuurlijk niets aan. Ik ben nooit zo snel met parkeren , dus ik was echt tot op mijn onderbroek drijfnat. De tassen stonden nog achter in de bak, die hebben een aantal van ons snel overgepakt in de aanhangwagen, maar later bleek dat de meeste van ons toch wel wat natte kleren uit de tas haalden.

In het benzinestation doorgewarmd en koffie en een broodje genomen, gewacht totdat het weer een beetje droog werd. Dat duurde best wel een flinke tijd, maar uiteindelijk zijn we het gaan wagen. De weg werd al snel wat droger en uiteindelijk hebben we toch nog lekker kunnen sturen. Het werd ook steeds heter, dus we waren al snel weer droog. Door het oponthoud vanwege de regen kwamen we vrij laat in het hotel in Fresno aan. Dus na het douchen en alle kleren uit de tas te drogen gelegd, zijn we met 9 man naar een eetcafé gelopen. Het was namelijk een erg chic en duur hotel, waar niet iedereen wilde gaan eten. Stef, Erik en Greetje gingen ook mee. Ook zij waren hier nog nooit geweest. Ik denk dat deze tent nu wel op hun lijstje erbij komt voor de volgende groepen, want het was namelijk heel goed en een leuke bediening.

Na het eten nemen we nog één afzakkertje en lopen terug naar het hotel. Het is dan nog heel erg warm buiten en Jack belt nog even naar huis om te melden dat alles goed gaat.

Dag 12 Fresno – Porterville
Vandaag een kortere rit dan anders, het Sequoia Nationaal Park staat op het programma. Na het ontbijtbuffet in het hotel, wat overigens prima was, zitten we weer om 8.15 uur op onze motoren. De route erheen is niet echt spectaculair. Vlakke wegen , voornamelijk door fruitteelt plantages. Het Sequoia Park is weer heel anders dan wat we al gezien hebben. Hier staan die gigantische bomen van soms wel 32 meter in omtrek. Bij sommige kon je foto’s maken waarbij je er ook helemaal in kon gaan staan. Ongelooflijk.

Ook weer veel eekhoorntjes gezien. Die zijn echt niet schuw. Een paar hertjes wilde nog gaan oversteken, net toen wij er met de groep aankwamen, gelukkig bedachten zij zich nog even. Er leven in het park ook wilde beren, maar helaas hebben we die nu niet gezien. Heel veel kleine bochtige wegen leiden ons door het park. En aan het eind van het park spraken we weer met elkaar af. Toen we allemaal al een tijdje zaten te wachten en wat water hadden gedronken, waren Ruud en Trudy er nog steeds niet. Dit was wel een beetje vreemd, want ze reden nog vlak achter ons, dus zo lang kunnen ze er niet over doen er moest vast wat aan de hand zijn. En dat was ook zo. Een automobilist kwam naar ons toe en vertelde dat een echtpaar met een motor stil stond, omdat de motor het niet meer deed. Greetje heeft ons alvast meegenomen naar een restaurantje The River Vieuw, zodat wij alvast wat konden gaan eten en Erik en Stef gingen Ruud en Trudy ophalen. De Harley is in de kar gegaan, want het gas bleef hangen. Omdat we bijna aan het eind van de reis waren is Ruud op de reserve-Harley blijven rijden en de kapotte Harley bleef in de kar.

Na de lunch moest Erik de startaccu erbij pakken voor de motor van Mart, want die wilde niet meer starten.De route vanaf Sequoia naar het hotel in Porterville ging ook weer door fruitteelt-plantages. Het was erg warm vandaag, 40 graden. We zijn zo’n 10 mijl voordat we bij het hotel waren nog gestopt bij een fruitstalletje om wat water te drinken en vers fruit te kopen. Zo kon ook Erik al vooruitgaan om de kamers te regelen en bier en wijn in te kopen.

We hadden weer een Motel 6. Heel goed. Uiteraard eerst weer bieren en wijnen in het zwembad en en even napraten hoe we de dag beleefd hebben . Iedereen was weer heel enthousiast, het was weer anders dan gisteren en alle andere dagen die we al gehad hebben.
Ik kan me ook steeds niet meer herinneren wat we waar en wanneer gezien hebben, zoveel indrukken doe je op. Teveel om allemaal ineens te verwerken.Stef weet weer een goed restaurant, zo’n 10 minuten lopen, het Zwarte Berenrestaurant. Ongelooflijk lekker gegeten en natuurlijk was het weer heel veel. De kilo’s vliegen er hier aan. Maar dat zien we thuis dan wel weer, nu hebben we vakantie en genieten ervan.
Na het eten vertelt Stef wat de bedoeling is morgen, we moeten in ieder geval vroeg op, want we gaan om 7.30 uur rijden. Het zal een lange dag worden en ontbijten doen we onderweg.

Dag 13 Porterville-Los Angeles
Helaas vandaag de laatste motordag. Om 6.30 uur opstaan, wassen, inpakken, nog even snel een kop koffie bij de receptie gehaald en om 7.30 uur rijden we weg, voor de laatste 250 mijl naar LA. Stef wil bij Wendy’s ontbijten, maar die was waarschijnlijk failliet gegaan, dus dan maar bij Danny’s, het komt allemaal op hetzelfde neer. Er werden weer flinke Amerikaanse ontbijten besteld. Helaas vandaag wat meer rechte wegen, gelukkig nog een paar bochten door de bergen.

Wat ook anders is dan bij ons in Nederland is hoe het geregeld wordt bij een wegopbreking. Daar nemen ze dus geen enkel risico. Je rijdt in colonne achter een soort pacecar aan, deze verdwijnt pas als de weg weer goed begaanbaar is. Soms duurt dit best lang en staan de bestuurders in tegengestelde richting dan ook heel lang te wachten.

In een bikerskroeg in Ojaj gegeten. Daarna nog een mooi stukje stuurwerk op voornamelijk nieuw asfalt door de bergen en via de kust naar LA. Je merkte echt hoe dichter je bij de kust kwam des te frisser het ook werd. De kustweg was mooi maar erg druk met verkeer. We kwamen door Ventura, Santa Monica en Venice Beach. Ondanks de drukte bleef de groep prima bij elkaar. Erik nam met de volgwagen een andere minder drukke route.

Bij hotel Furama aangekomen hebben we eerst de tassen op de kamers neergezet en zijn daarna direct de motoren weg gaan brengen naar Dan. Eerst nog even afgetankt. Dan loopt om iedere motor een inspectieronde en vraagt elke berijder of het goed gegaan is of dat er nog iets te melden valt en/ of er klachten zijn. Daar waar nodig noteert hij dit, bijvoorbeeld bij Erwin dat de achterremlichtschakelaar blijft hangen en bij Mart en Ruud het gashendel.We waren allemaal blij dat iedereen alles heel heeft gehouden zowel de motor als zichzelf, want we hebben met zijn allen toch zo’n 60.000 kilometers gereden.

Terug in het hotel allemaal lekker gedoucht en omgekleed en om 20.30 uur aan tafel bij de Thai. Tijdens het eten Stef,Erik en Greetje bedankt voor deze ongelooflijke mooie twee weken, zij hadden echt alles van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voor ons geregeld. Het was TOP!!!!. Daarna nog wat gedronken in de dichtstbijzijnde kroeg en afscheid van Erik genomen.

Die ging een dag eerder dan Greetje naar huis, maar zondag zouden we hem weer zien op Schiphol. Om 1.00 uur naar bed.

Dag 14 Los Angeles
Wel raar geen motor meer, wat ons betreft mag de motorreis een dag langer duren. We hebben vandaag vrij en besluiten met zijn allen een citytour met de bus te maken door LA.

Om 9.00 uur worden we gehaald. Je kunt er wel voor kiezen om zelf LA in te gaan, maar LA is zo onwijs groot, en je weet er geen weg. Dus was dit de beste oplossing en gezellig ook. We stopten in Venice Beach en Hollywood. We reden door Beverly Hills en konden rondkijken op de Walk of Fame. Bij het China Theatre liepen allemaal (nep)beroemdheden rond. Nog samen op de foto met Chucky. Ik moest zijn pop vasthouden en kreeg het grote mes op mijn keel. Toen we terug waren van de tour zijn we eerst weer even lekker gaan eten, ja weer eten en besloten toen om allemaal lekker bij het zwembad te gaan luieren.

We kochten wat bier en cola. Toen we daar aankwamen waren Stef en Greetje er ook al, die waren nog even met de motor naar Venice Beach geweest. De koelboxen werden weer aangesleept met bier en wijn en voor de laatste keer zaten we gezellig met de hele groep te ouwenelen over de afgelopen 2 weken.

Om 20.00 uur gaan we voor de verandering maar eens naar de Italiaan. Het wordt een kort nachtje , want morgen moeten we al om 5.00 uur met de shuttlebus naar het vliegveld. Dus om 4.00 uur opstaan.

Helaas weer inpakken en terug naar huis. Om 5.00 uur brengt de bus van het hotel ons naar het vliegveld, waar we om 8.00 uur de lucht in gaan. Het is er gigantisch druk, we staan echt helemaal buiten in de rij om in te checken. Wat een chaos. Als we uiteindelijk aan de beurt zijn, duurt het evengoed nog heel lang voordat iedereen een ticket heeft. Ze hebben een nieuw systeem. We zijn er niet blij mee, helemaal niet als we merken dat Gerben, Erwin en ik alleen een ticket hebben gekregen tot Washington en verder niet, terwijl de rest van de groep ook een ticket heeft gehad naar Amsterdam.

 Gerben is een beetje in paniek. Stef gaat voor ons informeren wat er aan de hand is. De reden is dat wij door hun nieuwe computersysteem geselecteerd zijn voor een extra controle in Washington. Als alles daar oké bevonden wordt, krijgen we daar de tickets naar Schiphol. Nou, da’s lekker, straks zitten wij op Washington en de rest gaar door. Dat hebben wij weer, we zien er ook hartstikke onbetrouwbaar uit.

 Het is evengoed pas 8.30 uur voordat we mogen opstijgen, zo druk is het met vliegtuigen. Bij iedereen komt nu de vermoeidheid eruit, want al vrij snel ligt iedereen te slapen. Na 4 ½ uur, een half uur eerder dan gepland landen we al op Washington. Het is onduidelijk wat Gerben, Erwin en ik nu moeten doen. Stef blijft bij ons en de rest van de groep gaat alvast naar gate C7waar ons volgende vliegtuig vertrekt.

 We gaan maar naar de klantenservice van United Airlines. Stef legt aan de baliemedewerkster uit wat er tegen ons in LA gezegd is. Zij begrijpt hier niets van en zegt er ook nog nooit van gehoord te hebben. We moeten ons paspoort laten zien en onze boardingpass en ze maakt zonder probleem 3 nieuwe tickets voor ons aan. We moeten nu opschieten en halen nog even snel wat bij Mc Donald, want misschien krijgen we wel niets te eten in het vliegtuig. Bij de gate aangekomen moeten we direct doorlopen het vliegtuig in, die al bijna gaat vertrekken. Het had met die tickets dus niet veel langer moeten duren.

 Om 7.00 uur (ned.tijd) landen we op Schiphol. Nog even afscheid van elkaar nemen, bagage halen en naar huis.

Het was een onvergetelijke reis, ik heb ontzettend genoten, we hadden een onwijs gezellige groep en de reisleiders waren echt TOP!!!! Mijn jarenlange droomwens is in vervulling gegaan. We gaan nu flink sparen voor de volgende reis.

Terug naar de reisverslagen