Dag 1:

Na eerst bij Jos nog koffie te hebben gedronken, vertrokken wij met goede moed en begeleid door onze echtgenotes richting Schiphol. Niet gehinderd door files, kwamen wij daar aan, weer koffie drinken en kennis maken met een aantal medereizigers, waaronder Jules (de chauffeur van de volgauto).

Vertrek met de Boeing 777 (UA-947) van United Airlines om 1305 uur. De schoonheid van de stewardessen viel wat tegen, maar ze deden hun best. Na lang vliegen, video kijken, muziek van de Stones luisteren en lang niet roken, volgde om 2105 uur (Ned. Tijd) de landing in Washington.

De VS binnenkomen is moeilijk, hetgeen bleek uit de veel tijdvergende controle met toezicht van een corpulente en barse politieman. Snel roken in een zeer rokerige vitrine en om 0030 vertrek naar LA. Aankomst om 0520 uur (plaatselijke tijd 2020 uur).

Opgevangen door de reisleider Jos en per shuttlebus naar het Furama hotel. Drankje  en slapen, waarbij ik mijn heil zocht in een klein slaaptabletje omdat we al over onze slaap heen waren.

Het totaal aantal deelnemers bleek te bestaan uit 21 personen, waaronder 5 dames (waarvan 1 dame/Marion ook zelf bleek te rijden op een Harley)

Morgen gaat het beginnen !

Dag 2:

Na een goede nachtrust (mijn kamergenoot Jos helaas niet) en een stevig ontbijt, prijs $11, vertrokken wij naar de ruimte waar de motoren klaar stonden.

Nadat de administratieve beslommeringen waren afgehandeld, door enkelen nog was getankt, vertrokken we met 18 motoren en de volgwagen naar het zuiden. Via hoofdzakelijk highway en een eerste stop in Laguna Beach, bereikten we de grens met Mexico. De VS uitkomen bleek niet erg moeilijk en vervolgens reden we langs hoge hekken, die bedoeld waren om de Mexicanen tegen te houden.

De overgang naar armoede, wanhoop en vervuiling was bijna schokkend te noemen. Na een leuke tocht langs de kust werd om 1800 uur Ensenada bereikt. De reisleider Jos maakte bekend dat hij helaas om familieredenen terug naar Nederland zou vertrekken, maar inmiddels had Peter (spreek uit: Pieter) zich bij ons gevoegd en zou de monteur Danny nog volgen. Na het in orde brengen van de motelkamer, werd om 2000 uur een gezamenlijk diner genuttigd (“separated”afrekenen) en trokken we met 7 man en 1 vrouw o.l.v. Werner nog even de stad in om vervolgens in een z.g. “ Paaldans kroeg”.te belanden. Na het nuttigen van een drankje, enkelen met een schuin oog kijkend naar de meiden, terug naar het motel en om 2330 uur op bed.

        Gereden : 225 mijl

Dag 3:

Reveille: 0630 uur

Gezamenlijk ontbijten in de buitenlucht en vervolgens een groepsfoto door iemand van www.wijnplein.nl met reisleider Peter vertrokken richting VS.

Lunch bij McDonalds in Tecate /Rosario. De hitte is al voelbaar en na een van de vele tankstops die nog zullen volgen, doken wij gelukkig voorzien van flessen water plotseling de eerste woestijn in.

In een T-shirt en 120 km/u rijdend blijk je op de motor bij 52 graden C toch nog te zweten. De 4 vrouwelijke duopassagiers werd het bijna letterlijk teveel en zij zochten alsnog de koelte van de volgwagen op. In de woestijn vond ik bij een korte pauze overigens het skelet van een paard. Peter vond het wel leuk om het hoofd mee te nemen, teneinde dit in de loods van de motoren op te hangen.

Letterlijk kapot arriveerden wij om 1645 uur bij ons motel in Calexico.

Alras lag de gehele groep voorzien van blikjes drank in het lauwe water van het zwembad. Het groepsgevoel begon al heel erg sterk te worden, hetgeen gaandeweg de reis alleen maar beter werd. Ook bepaalde uitdrukkingen deden hun intrede.. De groep ging eten bij de Chinees, maar Harrie, Rene, Jos en ik aten bij John in the Box (taco’s, sla e.d).Hier werd ik overigens voor de eerste keer geconfronteerd met het begrip: senior discount (= ouderen-korting).

Ook ’s avonds bleef het bloedheet, dus snel naar het motel en de airco en bijtijds op bed

        Gereden: 174 mijl

Dag 4:

Na een eenvoudig ontbijt, het inslaan van benzine en water, om 0830 vertrokken naar ons einddoel van die dag: via Blythe naar Prescott. Schitterende en ook hete rit. De helm mag nu ook af !!! Lunch in Blythe bij Denny’s en uiteraard voor de oudjes een senior-lunch. De reis werd voortgezet via Hope, Salome en Aquilla. Na een lange motorrit voegde zich daar monteur Danny zich bij de groep. Gelijktijdig bleek de volgauto met Jules en Hennie spoorloos. Danny ging direct op zoek, hetgeen tot het volgende leidde:

-de aanhanger van de volgorde bleek 2 klapbanden te hebben gehad

-vochtgebrek en vermoeidheid deden  Danny naast zijn motor in elkaar zakken, waarna hij de gehele nacht aan het infuus moest.

De groep was inmiddels verder gereden en na een mooie afdaling en onweer in verte, kwamen we om 1800 uur aan in Prescott

De overigen gingen maar eten (ikzelf at liver/bacon/onions). Rene en ik mochten nog even Prescott in (wij donken geen alcohol), alwaar we na 3 pogingen uiteindelijk een bar binnen mochten. Rene had namelijk geen paspoort bij zich waarmee hij kon aantonen ouder dan 21 te zijn.

Uiteindelijk arriveerde de volgauto om 0015 uur, slechts opgewacht door Peter en de echtgenoot van Hennie.

        Gereden: 273 mijl

Dag 5:

Na een goed ontbijt en voor sommigen een matige lichaamsverzorging vanwege het nog in de volgauto zitten van de bagage, vertrokken we pas om 1100 uur naar Flagstaff. Een lange stop in het voormalige mijnwerkersstadje Jerome gaf de gelegenheid tot het maken van een groepsfoto, een bezoek aan het mijnmuseum en de Ghosttown van Don. Dit laatste was vooral voor de techneuten onder ons kicken.

Vervolgens  via Sedona naar Flagstaff en inchecken bij motel Day’s Inn. Koffie bij Galaxy en eten bij Bun Huggers (wel goedkoop maar weinig sfeer) Ik had zelf meer van Flagstaff verwacht, dus viel deze stad me wat tegen.

Het was deze dag een mooie en redelijk korte rit.

        Gereden: 97 mijl

Dag 6:

Na het ontbijt bij Galaxy om 0900 uur vertrokken in de richting van de Grand Canyon. Om 1030 uur een stop bij een tradingpost, waar bleek dat Harrie (inmiddels Kodak/Dirty Harrie) zich niet lekker voelde en zijn motor in de aanhangwagen ging en hijzelf in de volgauto.

Aangekomen bij de GC eerst een bezoek aan het IMAX-theater. Een geweldige film. Daarna op naar het vliegveld om allen een helivlucht ($115) boven de GC te laten meemaken. Dit viel mij persoonlijk erg tegen, hetgeen kwam door het matige weer en de rustige vliegstijl van de piloot.

Daarna op weg naar Gray Mountain. Dit laatste gedeelte bleek het zwaarste  van de hele tocht te worden, omdat we naast een lage temperatuur ook nog in het donker met een zandstorm te maken kregen. Motoren waren slechts met de grootste moeite op de weg te houden en allen waren we echt blij dat we ongeschonden het motel bereikten. Achteraf toch wel een hele ervaring. De geplande BBQ kon door de weersomstandigheden buiten niet doorgaan, dus dan maar binnen

         Gereden: 156 mijl

Dag 7:

Vertrek om 0900 uur naar Page via Monument Valley. Het schijnt een korte rit van slechts 230 (???) mijl te worden. Hennie is jarig dus eerst zingen. Het is zonnig en warm en we zitten in het Navajo reservaat. Bezoek aan Monument Valley te voet en per jeep. Ontzettend indrukwekkend.Van Peter moesten we de indianen van de jeepsafari aanvankelijk negeren, zodat de prijs waarschijnlijk zou dalen. Riaan: “weet je dat ze s’avonds de stop er uit trekken en het de volgende dag weer opblazen”. Ook voor de foto nog op de Indian van Riaan gereden. Samen met Werner een heel snelle rit naar Page gereden, de stad verkent, wat gedronken en op de groep gewacht.

Deze had inmiddels getankt, wij moeten dat dus morgen doen. ’S Avonds duur gegeten met de gehele groep bij een Steakhouse, waar de bediening nogal langzaam en chaotisch was. Eindelijk mijn eerste T-bone steak.

Om 2330 uur op de kamer, we waren kapot.

        Gereden: 270 mijl

Dag 8:

Reveille om 0630 uur, eenvoudig ontbijt, vertrek om 0800 uur naar Hurricane in Utah. ( een aantal van ons zou best eens een snipperdag willen hebben)

Verschrikkelijk mooi uitzicht bij Grand Lake op 8000ft. Vervolgens nog een bezoek aan de grot Mogin Cave met oa fossielen. Daarna door naar motel 6 in Hurricane, waar we om 1500 uur aankwamen. Dus eerst een duik in het zwembad, daarna een dutje  en vervolgens een prima BBQ. Daarna naborrelen, een wandeling met Jos, Paul en Rene en vervolgens “vroeg” naar bed.

Jos vertelde me toen dat hij liever een kamer met mij deelt dan met zijn vrouw !!!  Zij blijkt namelijk de gehele kamer in beslag te nemen met haar spullen.

        Gereden: 186 mijl

Dag 9:

Ontbijt bij JB, helm weer op en vertrek om 0900 naar Las Vegas. Mooie tocht over de Highway, pauze in Overton, daarna naar Echo Bay aan Lake Mead en bijna op de laatste druppel benzine Las Vegas binnen gereden.

NW van Las Vegas blijkt een zwaar noodweer gaande te zijn, maar de stad zelf is lekker zonnig. Peter verklaarde dat Las Vegas goed doen bestaat uit: eten, drinken, gokken en je door een hoer laten beroven.

We zullen wel zien

Voor het eten heb ik al wat gegokt en ik had mazzel met een winst van $56. Prima gegeten bij Paradise Buffet voor $11, en vervolgens met een taxi (samen met Jos, Willem, Harrie en Rene) naar New York aan de Strip. Totale waanzin, je gelooft het pas als je het zelf gezien hebt.Kodak-Harrie bleef maar filmen. Veel kaartjes aangeboden gekregen met foto van escort-girl. De intiemste plekjes waren overigens voorzien van sterretjes. Een drankje gedronken in de Shadow-bar. Hier werd naakt gedanst, maar wel achter een doek waardoor het silhouet dansen was. Prijs van het drankje viel gelukkig mee.Gelopen naar de toren Stratosphere, die vanwege de opkomende harde wind gesloten werd en daar weer een taxi genomen naar ons hotel. Ik heb nog wat gegokt en lag om 0300 uur op bed.

        Gereden: 191 mijl

Dag 10:

Reveille om 0630 uur !!!!!

Omdat de eetzaal pas om 0700 uur open ging nog maar wat dollars in een machine gegooid, daarna ontbeten en om 0830 uur vertrokken naar Lone Pine via het beruchte Death Valley. Optimaal ingesmeerd met zonnebrand, rijdend in T-shirt met lange mouwen en voorzien van wellicht overdreven veel drinken bereikten we de vallei. Tot onze grote teleurstelling is de laagste, droogste en heetste plek ter wereld afgesloten als gevolg van enorme wateroverlast.

Voor de eerste keer regen in 62 jaar, waarbij 2 mensen in hun auto schijnen te zijn verdronken. Wij moeten dus om Death Valley heenrijden, hetgeen een enorme omweg betekent. In Goldfield een zware regenbui en daarna een lange rit via Bishop en Big Pine (nu nog maar 40mijl, bleek 80 mijl te zijn) naar Lone Pine. Aankomst 2045 uur waar ik mijn vrouw Jeannette aan de telefoon kreeg.

Ik had haar heel vaak gebeld, maar ze was nooit thuis (Joke is mijn getuige).Mijn vrouw vertelde me voor het eerst na 30 jaar getrouwd te zijn dat ze me miste.

Daarna de spullen naar de kamer  en op naar Jakes Saloon voor drank en pizza  Om 2330 uur gebroken naar de kamer, want het was een koude,afwisselende en vermoeiende dag.

        Gereden: 454 mijl

 Dag 11:

0700 uur opgestaan, koffie bij een benzinestation met mooi uitzicht op White Mountains, daarna ontbijt en op naar Bishop. Schitterend mooi en warm weer. Onderweg heeft Margreet met mijn toestel foto’s van mij gemaakt op de motor. Lunch op het terras van Bakkery Erick Schat: roastbeef op ryebread met koffie en cola $9,10

Op naar Yosemitepark aankomst 1500 uur Schitterend ! Hoogte 9945 ft.

Daarna een schitterend afdaling van 37 mijl, hetgeen echt kicken en motorrijden was. Bij de uitgang van het park ben ik wachtende op de laatkomers, zittend op de motor in slaap gevallen. Hiervan zijn uiteraard foto’s en video’s van gemaakt.

De leeftijd gaat dus toch wel meetellen.

Vervolgens op weg naar Fresno waar we om 2030 uur (dus weer in het donker) aankwamen. Diner met Cirloin steak, douchen en slapen.

        Gereden:295 mijl

Dag 12:

Na weer een nacht bewusteloos geweest te zijn om 0730 uur opgestaan,

koffie met peuk op de stoep voor de motelkamer en daarna een prima ontbijt voor $6,50.

Om 0915 vertrokken voor een mooie rit naar Sqawvalley waar zich ook de entree van Seqouiapark bevind. Schitterende rit door dit park met de beroemde hele grote en dikke bomen en daarna een meer dan fantastische lange afdaling waarbij je je stuurmanskunst optimaal moet gebruiken.

Bij de uitgang een Caesar salad met kip gegeten en toen weer het park terug in gereden met Willem achterop, omdat Marion in problemen zou zijn geraakt.

Het bleek dat zij op een gegeven moment tijdens de afdaling enigszins overstuur was gestopt en niet meer verder wilde rijden. Hoogtevrees, de aard van de afdaling en wellicht vermoeidheid hadden hun tol geëist.

Haar besluit werd door de gehele groep overigens gerespecteerd en met het wegzetten van een motor in de aanhanger werd ook dit weer opgelost.

Verder bleek Harrie gevallen te zijn, waarna de achter hem rijdende zoon Rene ook plat ging. Hier heeft de groep wel een beetje plezier om gehad.

Is overigens afgezien van wat krassen op man en motor goed afgelopen.

Enkele deelnemers bleken daadwerkelijk beren gezien te hebben.

Daarna via Exeter naar Porterville. Aankomst in motel 6 om 1730 uur. Toen ik mijn bed zag heb ik maar een dutje gedaan en heb afgezien van een duik in het zwembad. Tot onze verbazing/verbijstering nam Peter ons mee naar een grote vrijwel lege parkeerplaats, waar 2 negers een BBQ tent bleken te hebben.

Daar heerlijk gegeten en als slot van de avond naar een kroeg gegaan. Karaoke, poolen, binnen drinken en buiten roken. Best gezellig. Ik raakte in gesprek met een Amerikaanse blondine van 25 jaar, maar kreeg op een gegeven moment het Toon Hermans gevoel. Vader gaat op stap, wil wel wat, maar barst plotseling van de slaap. Dat gebeurde mij ook, dus braaf op tijd (0030 uur) naar bed.

        Gereden: 155 mijl

Dag 13:

De ochtend weer begonnen met koffie en peuk, waarbij Joke tegen mij zei:”Toch wel fijn dat je vanmorgen nergens spijt van hoeft te hebben” Daar heeft ze ook nog gelijk in. Vertrek om 0800 uur, eerst tanken daarna ontbijt bij Denny’s: Senior All American Slam voor $4,59  Via Bakersfield op naar LA. Deze dag gereden op de Harley Softail Heritage van Werner. Aankomst om 1330 uur bij Sunset Boulevard, waar even werd gepauzeerd. Riaan en Marion (die gelukkig weer op de motor was gestapt) bleken tijdelijk verdwenen. Vervolgens gereden via Venice Beach  en de jachthaven naar het bekende Furama hotel. Na de kamer te hebben betrokken, moesten de rijders weer vertrekken om de motoren in te leveren. Tijdens de strenge inspectie door Danny bleek mijn voorspatbord er een kras bij te hebben gekregen. Claim moet nog volgen. Daar ook nog geld ingezameld voor Peter, Danny en Jules en dit met een korte toespraak aangeboden. Inmiddels was door Riaan de paardekop (sorry, hoofd) in de loods opgehangen. Jos bood nog zijn geheel getapete laarzen aan, waarbij hij verklaarde met motorrijden te stoppen. Dit is niet waar, maar maakte het gebaar wel indrukwekkend.

In het hotel was trouwens een kontaktavond voor dikke vrouwen met mannelijke liefhebbers. Je geloofde je ogen soms niet. Bah...bah

Die avond zijn we met de gehele groep (waarbij ook de vriendin van Peter en de vrouw van Danny) duur gaan eten in Marina del Rey.

        Gereden: 190 mijl

 Totaal gereden afstand : 2666 mijl = 4265 km

Dag 14:

Deze dag kregen de liefhebbers  en dat waren er veel, per minibus een rondleiding van Danny door LA. Dit was geweldig en bezocht werden:

-Harley- en voor sommigen de Honda-shop

-Downtown

-Olverostreet met de Mexicaanse markt

-Belair/Beverly Hills

-Uitzichtpunt over geheel LA

-Santa Monica en Venice Beach

Laatst genoemde punt bood de mogelijkheid tot het doen van aankopen en bleek ook het punt te zijn waar ik door mijn schuld de groep kwijtraakte. Heb toen gekozen voor de comfortabele oplossing en per taxi teruggekeerd naar het hotel.

Gegeten bij het hotel, de spullen gepakt en afscheid genomen van hen die nog wat langer bleven. Afgesproken werd dat we elkaar zouden mailen, ik mijn verslag zou verspreiden en Jos en ik een reünierit gaan organiseren.

Vroeg naar bed,want het is morgen vroeg dag.

Dag 15:

Reveille 0400 uur.Vertrek per shuttle-bus naar het vliegveld. Japanners in paniek zien raken, omdat ze dachten te laat op het vliegveld aan te komen.

Zelfde vliegtocht maar dan andersom als op dag 1 gemaakt en op Schiphol als vrienden afscheid genomen ven de mede-motorrijders.

Tot slot:

Typische uitdrukkingen van  deze groep:

 sloebers

 varkens

 kadavers

 lik mijn bolle reet

 Jules unlimited

 hit ‘m up, move ‘m out

 

Typisch Amerikaans:

Sunny side up / over easy

 Well done / medium / rare

 Hash brown

 Refill

 Turn out / bump / soft shoulders / no trespassing / xing ped

 Fine : rijden onder invloed $4500

  vervuilen $1000

 

Eindconclusie:

Fysiek best zwaar en je moet wel kunnen motorrijden

Een geweldige ervaring, een jongensdroom is waar geworden. Een geweldig leuke groep en zeker de moeite waard om elkaar nog eens te ontmoeten.

Ben alweer gaan sparen om nog een keer te gaan en dan gaat mijn vrouw mee in de volgwagen.

 

NB

Het rijden op de Indian en de Harley was leuk, maar toch geef ik de voorkeur aan mijn Honda Shadow 1100 Ace 2