Dag 1: Los Angeles -Lone Pine (410 km)

Al vroeg uit de veren om vervolgens na een ontbijtje om 08:30 uur te arriveren bij Don de motorverhuurder.
Hier maakten we voor het eerst kennis met de Amerikaanse mentaliteit, dat wil zeggen: alles op z´n tijd. Om 12.00 uur!!!! had iedereen zijn motor/ trike (Sjaak) en auto (Pontiac cabrio, Ietje en Grietje) zodat we eindelijk op pad konden in het grote Amerika.

Na een kort bezoekje te hebben gebracht aan de Santa Monica Beach gingen we dwars door Los Angeles om na ongeveer 50 km te gaan tanken. Na ons vergaapt te hebben aan de immens grote trucks, die uit de wasstraat kwamen, vervolgden we onze weg. Let wel, alleen om Los Angeles uit te komen moesten we ongeveer 80 á 90 km rijden!

Na een typisch Amerikaanse lunch te hebben genuttigd (patat, hamburger en cola) vervolgden we onze weg door het Joshua Tree Park (3 bloeiende bomen, rest dood). Henk en ik waren al een eindje verder gereden voor foto en video opnames. Nadat we een dik half uur hadden staan wachten op een bergtopje in de verzengende hitte kwam eindelijk de motorbende aangereden. Wat bleek? Helma was lichtelijk bevangen door de hitte, zodat haar motor op de aanhangwagen geladen moest worden. Bij het wegrijden ging Wim ook nog eens onderuit met z´n immense HD Electra Glide. Deze moest met man en macht weer in de benen geholpen worden. Afijn toch weer pad.

Via allerlei mooie bergwegen met mooie vergezichten en de laatste 100 km snelweg kwamen we om ongeveer 20.00 uur (reeds donker) aan bij het Mt. Whitney Motel in het rustieke Lone Pine.
Na een frisse douche gingen we met z´n allen naar Jakes Saloon (met echte klapdeuren). In Nederland niet gebruikelijk maar in Amerika schijnbaar gewoon, want in een nabij gelegen pizzeria werden in totaal 6 pizza´s gehaald om vervolgens in de Saloon te verorberen. Nog even een aantal leuzen op de muur gekalkt (o.a. Wieker Bolle) om daarna rond 23.30 uur moe naar bed af te reizen.

Dag 2: Lone Pine - Las Vegas (370 km)

Vandaag begonnen met een goed ontbijt rond 07:15. Wat heet ontbijt: gebakken aardappelen, scrambled eggs, 2 grote koffie en een orange juice. Kortom een stevig ontbijt zodat we om 08.15 onze trip konden hervatten.

Vandaag de rit door de Death Valley. Temperatuur was op een gegeven moment 50 graden!!! Dit werd met name Wim teveel op z´n dikke HD. Hierom maar geruild van motor met Geert (ook een HD). Na een tijd in de schaduw van een boompje te hebben gelegen en wat vruchtenmelk te hebben gedronken konden we weer verder richting Las Vegas. Leuk detail; zelfs de palmbomen waren bij deze stop op een haar na dood.

Onderweg kwamen we ook nog een mooie general store tegen waar de eerste T-shirts ingekocht werden. Er zouden er nog vele volgen. Een kilometer of tien verder kon men ook nog zonnebaden in de plaatselijke Sand Dunes. Hoe bedenken ze het; zandduinen midden in de Death Valley met een temperatuur van rond de 50 graden!!!!

Na enkele wervelstormpjes gezien te hebben in de verte kwamen we in de buurt van Las Vegas. En even waanden we ons weer in Holland, want hier gebeurt het ook, regen, dikke druppen daalden op ons neer. Na een mooie tocht in Las Vegas kwamen we aan bij het luxe hotel Stratosphere. Het hotel (2.444 kamers!!!) is gebouwd boven een gigantisch groot Casino, waar meer gokkasten stonden dan in heel Nederland bij elkaar.
Nog even moeten wachten op de koffer van Han die was zoekgeraakt in Washington om daarna de kamer op te zoeken, wat niet mee viel in dit immense hotel.

´s Avonds Las Vegas in met z´n allen. Over de strip gewandeld. Werkelijk de ogen rollen zowat uit je oogkassen als je dit ziet. Wat een licht en lampen. En dan de Eiffeltoren, Venetië, piramides, het vrijheidsbeeld, teveel om op te noemen en te bekijken in 1 avond. Werkelijk schitterend om te zien en mee te maken.

Rond 00:30 uur met taxi terug naar hotel (inmiddels wel 5 km gelopen vanaf hotel, dus...) waar we in het Casino nog even een afzakkertje genomen hebben. Ook hier kennis gemaakt met een Amerikaanse lady die welgeteld met 1 dollar 1000 dollar had gewonnen. Hoeveel ze er daarvoor ingegooid had is ons niet helemaal duidelijk geworden. Ook kon ze niet begrijpen dat wij geen gokkers waren..! Al met al een geweldige dag met een geweldige afsluiting op de strip van Las Vegas.

Dag 3: Las Vegas - Hurricane (260 km)

Vandaag een betrekkelijk rustige dag.

Omstreeks 07.15 uur liepen we door het casino richting ontbijt. In het Casino zaten al (of nog) mensen te gokken met een pot bier in hun handen!!! Ontbeten vlakbij het hotel, wederom geroosterd brood, scrambled eggs, etc.Voor we onze motoren gingen starten moesten we uiteraard nog de "Stratosphere" bezoeken. De toren is 350 meter en 113 verdiepingen hoog. Nadat we natuurlijk (puur Amerikaans) al weer gefouilleerd waren (stel je voor dat je een aansteker, portemonnee of iets dergelijks naar beneden zou gooien), gingen we met een "kogelsgang" naar boven.
Eenmaal boven aangekomen keek je werkelijk je ogen uit. Heel Las Vegas was vanuit de toren te zien. Hier kon je ook goed zien dat Las Vegas midden in de woestijn gebouwd is. Na vele mooie kiekjes en video opnames was er nog 1 waaghals die wel even in de kermis attractie wou stappen (een soort zweefmolen die dus boven de afgrond draaide). Onder het mom van geen tijd etc. is betreffend persoon maar mee naar beneden gebonjourd.

Omstreeks 10.00 uur vertrokken vanaf hotel. Via de strip zijn we Las Vegas uitgereden. Overdag toch wel heel anders dan ´s avonds. Uiteraard nog even foto´s maken bij het beroemde "Welcome to fabulous Las Vegas, Nevada". Nadat Sjakie ook nog even met een mooie blonde Duitse op de foto was gegaan moesten we toch echt Las Vegas verlaten.

Volgens het programma zouden we vandaag naar de Hoover Dam rijden, maar door mis comunicatie zijn we hier niet geweest.
Via allerlei over het algemeen lange wegen kwamen we rond 16.30 uur (mooi op tijd vandaag) in motel Rodeway Inn in Hurricane aan.
Natuurlijk bij aankomst eerst een paar kouwe goudgele rakkers gepakt (BUDWEISER). Dit motel beschikte over een zwembad, waar gretig gebruik van gemaakt werd door diverse bikers. De inmiddels gebruinde lichamen werden dan ook door menig biker geshowd (aan wie eigenlijk??) wat nog vele fluitconcerten opleverde.

Na een douche/zwembad genoten te hebben werd er ´s avonds gebarbequed. Deze was geheel door ons zelf verzorgd. Vooral de gebroeders Johan en Gerrit hadden hier een groot aandeel in. Wat zeg ik: geweldige koks waren het. Hiervoor ontvingen ze aan het eind van de avond dan ook een oorverdovend applaus. Kortom geslaagde BBQ.
Na nog een laatste pilsje genuttigd te hebben en de BBQ resten in de vuilnis gedumpt gingen de meesten rond 23.30 naar bed.

Dag 4: Hurricane - Gray Mountain (400 KM)

Vandaag een rit door het ZION National Park.
Bij de ingang van het nationale park hebben we een klein uurtje rondgekeken bij het informatie centrum. En natuurlijk weer t-shirtjes etc. gekocht (wi´j bint er now toch, aldus Aad). Jan Kooistra was inmiddels op zoek naar Sharon die blijkbaar doorgereden was. En ja hoor eindelijk kwamen ze terug dat wil zeggen zonder de volgauto van Sharon. Deze stond, bleek achteraf, een vijftal kilometers verderop in de bergen geparkeerd.

Het ZION park is een indrukwekkend park met heel veel verschillende natuur. Bijna na elke bocht in de bergen was het wel een "ander" berglandschap waar je tegen aan keek. Werkelijk heel indrukwekkend. Bij het verlaten van het park ook nog een stevige regenbui, maar een echte biker laat zich hierdoor natuurlijk niet van de wijs brengen.

Gestopt in Kiabab voor de lunch. Dit was nu echt zo´n soort van indianendorpje. De winkels en mensen straalden dit ook echt een beetje uit. Behalve in het restaurant waar we zaten, want hier werkte wel een heel erg leuke blonde dame. Na diverse weddenschappen werd de leeftijd van betreffende schoonheid bekend (37). Nadat de winnaar geeerd was met een heus pistoolschot en een glas water werd de reis vervolgd.

Hierbij werd de NAVAJO bridge nog aangedaan. Deze brug gaat over de Colorado river. Grote lange brug met mooie vergezichten.
Na deze brug nog ongeveer 80 mijl stevig doorgejakkerd over 1 lange weg richting Gray Mountain.
Voordat we hier waren maakte nog iemand de opmerking van; "ik denke dak vanoamd ies eem lekker goa stapp´n". Hier werd door Jan Kooistra op gereageerd van dat dat wel moeilijk werd, omdat hier in Anasazi Inn bijna niets te doen was in Gray Mountain. Nou er was ook werkelijk echt niets te doen. We kwamen in een soort van indianen nederzetting terecht, waar Aad met een schilderij van een schone Indiaanse naar buiten kwam (eindeluk een vrouwe op de kamer).
Eerlijk is eerlijk; de BBQ die ´s avonds verzorgd werd door echte Indianen was voortreffelijk. Grote bonken vlees werden ons voorgeschoteld, met de daarbij behorende salades etc. Ook de Budweiser was natuurlijk weer van de partij.
Onder het genot van een partijtje klaverjassen werden Henk Petter (alias Witte Veder) en Aad Runhart werkelijk te kijk gezet voor de grote publieke belangstelling (welgeteld 2 toeschouwers) van deze enerverende partij. Het merendeel van de bikers lag al om 21:00 uur onder de Indianentooi (deels vanwege de kou).

Al met al een prachtige dag gehad met een ietwat koude en kille afsluiting.

Dag 5: Gray Mountain - Flagstaff (240 KM)

Vanmorgen hebben Henk Petter en ik ons verslapen. We moesten om 6:00 uur uit de veren. Een ontbijtje zat er niet meer in, dus even snel naar de benzinepomp voor wat broodjes en een kop koffie. Achteraf bleek dat wij het beste onbijt hadden, aangezien de rest een geweldig klote ontbijt (droog stinkend brood en koude slappe koffie) hadden ´genoten´.
Om 07:45 uur weer op de motor richting de Grand Canyon. Dit was wel wat vreemd. omdat we in de verste verte geen bergen zagen en de Grand Canyon slechts op een halfuurtje rijden zou liggen. Voordat we in bij de Grand Canyon aankwamen nog een aantal keer gestopt bij wat gigantische gaten in de grond. Hierbij hebben we nog een heuse roadrunner (miep, miep) gespot.

Bij de ingang van de Grand Canyon nog wat problemen omtrent de volgbus of zoiets, wellicht had dit te maken met het feit dat het vandaag 11 september was. De vlag bij de ingang hing op deze dag dan ook halfstok.
Na een aantal kilometers gestopt bij hèt uitkijkpunt van de Grand Canyon. Werkelijk adembenemend wat hier te zien is. Dit is werkelijk niet men een pen te beschrijven. Zo groot/diep etc. te mooi om waar te zijn. Nu werd ook duidelijk waarom er geen bergen te zien waren. De Grand Canyon is simpelweg een gigantisch gat in de grond, zonder omliigende bergen.
Bij de Kiosk natuurlijk nog even wat t-shirtjes, sieraden voor de kids etc. gekocht want "wi´j bint d´r now toch" aldus Aad. Daarna nog even wat postzegels gekocht waarbij enig geweld gebruikt moest worden om deze ook daadwerkelijk in bezit te krijgen. Afijn na deze indrukwekkende tussenstop weer op pad.

In een gehucht aangekomen hebben we een film bekeken over het ontstaan van de Grand Canyon. Wat een beeldscherm (15 x 20 meter!!). Je waande je werkelijk in een vliegtuig cq. roeiboot zo werkelijk waren de beelden. Aad en Henk hebben nog wat plaatjes geschoten in de bios, maar dit mocht blijkbaar niet, omdat zij door middel van een rood lampje figuurlijk op de vingers getikt werden.

Na de lunch hebben zich in totaal 12 bikers opgegeven voor de Helikopter vlucht later die middag. Na een ritje van een half uur kwamen we hier aan.
Om 16:00 uur gingen de 1e 6 bikers de lucht in. Onder het mom van "het was gezellig met jullie en wij zorgen wel voor de kids c.q. vrouw" ging na de instructie de heli daadwerkelijk de lucht. Baai, baai, zwaai zwaai.
De 1e heli was net vertrokken toen de 2e groep opgeroepen werd. Na de instructie over wie waar moest zitten en hoe en waarvoor het life-vest gebruikt moest worden (life vest was bedoeld voor als we onverhoopt in de Colorado River terecht zouden komen!!!). Onder de luide en indrukwekkende kreten van met name Aad (Och, Och, Och) vlogen we ongeveer 20 minuten boven de gigantische afgrond van de Grand Canyon.
Een geweldige ervaring al kostte het omgerekend wel ongeveer € 140,- (maar "wi´j bint d´r now toch" aldus alweer Aad).
Nadat de 1e groep inmiddels alweer veilig geland was, kwam ook de 2e groep weer veilig op aarde. Bezweet van de spanning zaten we 10 minuten later alweer op de motor om nog anderhalf uur te rijden richting Flagstaff. Een frisse reis (met name het laatste stuk), waar we om 19:00 uur arriveerden bij hotel Days Inn. Menig biker is hierna direct onder de hete douche gesprongen om weer wat op temperatuur te komen. Sjaak Faber had overigens bijna nergens last van op zijn trike, ondanks het feit dat hij een korte broek droeg!!!

Om 20:30 uur met z´n allen uit eten geweest in de Brewery, waar een restaurant maar ook een eigen bierbrouwerij gevestigd was. Op kosten van Henk Bouwer werd hier uitgebreid gegeten en eigen gebrouwen bier gedronken (gatver!) om daarna nog even in de hotellobby na te genieten onder het genot van de muziek van DJ Sjaak.

Dag 6: Flagstaff - Kingman (380 KM)

Vandaag de rit door het mooie Sedona Park. In tegenstelling tot voorgaande dagen hier heel veel groen (bomen, struiken etc.).
Onderweg moest Han zijn HD nog van olie voorzien. Olie erin en met de zelfde gang er weer uit. Bleek dat er een schroef uitgegaan was (krijg je met die vibrerende Harleys). Dus de techneuten Ed en Willem aan de slag met de gereedschapskist en klaar was Han.
Daarna door de bergen via prachtige uitzichten op weg naar Don Robertson van de Gold King Mine in Ghost Town (Jerome). Met een aantal mensen in de bus en achter op de aanhangwagen via een wel erg stoffige weg naar Don.
Hier aangekomen keek je werkelijk je ogen uit wat voor "troep" deze man had. Werkelijk van wasbak tot oude benzinepomp, en van kippen tot vrachtwagens. Wellicht bekend van TV, programma gek op wielen of iets dergelijks. Na nog een demonstratie van Don met een oude trekker en weet ik veel wat niet meer kwam er een machine (Big Bertha) op stoom, welke oorverdovende knallen teweeg bracht. Ook hebben we de beste man nog even zien wegrijden op een oude geparkeerde Harley. Daarna kon de reis worden vervolgd.

Vervolgens hebben we ongeveer 150 kilometer op de oude ROUTE 66 gereden, waarbij we onderweg een oud dorpje aangedaan hebben (Seligman).
Omstreeks 18:00 uur arriveerden bij Motel 6 in Kingman. Na het eten nog even met een aantal mensen in de K-mart geweest waar (natuurlijk) nog even wat ingekocht moest worden. Onder andere merk-spijkerbroeken (Wrangler) van € 13,50 (want wi´j bint d´r now toch!!).
Een leuk café hebben we niet kunnen vinden, zodat we deze avond op de parkeerplaats nog wat gedronken hebben en daarna redelijk op tijd naar bed zijn gegaan.

Na een stevig ontbijt bij een chauffeurs café, gingen we met z´n allen weer op reis. Ook vandaag totaal 250 kilometer over de ROUTE 66.
Na ongeveer 100 kilometer woestijn kwamen we aan in Needles. De plaatselijke bewoners claimen hier dat dit de heetste plek op aarde is. Nou volgens mij kwamen ze met deze claim aardig in de buurt.
Op een gegeven moment gestopt bij een verlaten tankstation, die dichtbij een spoorlijn lag. Je had op deze plek een beetje het gevoel dat je in een Western film speelde. Van de passerende goederen treinen werden nog vele herinneringen uit vroeger tijden naar boven gehaald met name door Henk Petter (witte Veder).
Halverwege de Needles Woestijn ging Hedde een eindje vooruit rijden om vervolgens van onze rijdende groep een video opname te maken. Hierna moest Hedde de groep natuurlijk weer inhalen. Helaas lag er grind in een bocht en dit had Hedde niet opgemerkt, waardoor hij onderuit ging. Met bebloede elleboog en pijnlijke heup, maar weer op de HD geklommen en verder gegaan. Gelukkig naar omstandigheden goed afgelopen met Han en zijn Harley.

Na allen van de schrik te zijn bekomen hebben we de reis maar vervolgd richting Palm Springs. Onderweg hebben we nog even gestopt bij het windmolen park. Zover je kon kijken stonden hier ontelbare windmolens. Palm Springs is een voorstad van Los Angeles, maar wat een mooi gezicht al die palmbomen door de hele stad.
´s Avonds met z´n allen uit eten geweest. We werden hier apart achter glas gezet, of dit nu te maken had met het rumoerige karakter van onze groep of...? weet ik niet maar we hebben hier lekker kunnen eten.
Aansluitend waren er nog een aantal mensen die nog niet naar bed wilden (wie oh wie??), zodat nog "even" een Road Heads café werd aangedaan. Hier speelde een live band wat wel een beetje leek op de Golden Earring over 20 jaar (kun je nagaan). Desalniettemin kon deze 4 koppige band toch behoorlijk spelen. Zelfs op verzoek van Sjaak vlogen de covers van Deep Purple (rook´n op ut water) en de Eagles (Hotel Californie) de met 30 man gevulde zaal in. Hier werd door menig biker innig doch discreet gedanst. Sommige bikers bleven overigens "stil" op de stoel zitten genieten van hun pilske.
Omstreeks 01:45 uur toch maar de tent verlaten, wat ook gold voor het overgebleven publiek, zodat we moe maar zeker zeer voldaan aankwamen in het Motel.

Na alweer een goed ontbijt genuttigd te hebben bij wederom Starbucks ook vandaag nog een stukje ROUTE 66 gereden, maar het grootste gedeelte over lange rechte wegen en snelwegen. Vooral bij en in Los Angeles veel 12 baanswegen, maar toch kun je er lekker relaxt rijden.
Ook de temperatuur was vergeleken met de vorige dag lekker aangenaam. Om 15:00 uur kwamen we weer aan bij de motorverhuurder, die rond 17.00 uur alle motoren weer gekeurd en ingenomen had. Een aantal hadden ietwat schade aan de motor (han en Willem) die ter plekke afgerekend moest worden.

Met de taxi bus naar het Hacienda hotel waar we de eerste nacht ook verbleven.
´s avonds lekker uit eten geweest met daarbij natuurlijk een biertje, dit keer maatje bloemenvaas (Sierra Nevada bier aldus Jan Kooistra). Daarna nog even in het hotel een aantal biertjes gedronken waar ook al een beetje de reis werd geevalueerd.
Op tijd naar bed, want de volgende morgen stond jammer genoeg alweer de terugvlucht gepland.

Overige informatie

Al met al heb ik werkelijk genoten van deze vakantie. Een aantal dingen wil ik nog even noemen.
In de eerste plaats wil ik Geert en Iet Horstede bedanken voor de geweldige organisatie. Zij hebben, in samenwerkingmet USA motorreizen, deze reis mogelijk gemaakt.
Daarnaast is een bedankje aan Henk Bouwer op z'n plaats. Ten eerste omdat hij mij gevraagd heeft om mee te gaan en ten tweede voor het schrijven van het grootste deel van de teksten op deze website.
Blijft nog over een bedankje aan alle medereizigers:

• Jan Kooistra
• Sharon Aarbodem
• Klaas en Jeannet Zuidema
• Wim en Grietje Flier
• Hedde Paulusma
• Gerrit Marsman (foto´s)
• Johan Marsman
• Geert en Ietje Horstede
• Helma en Han ter Beke
• Sjaak Faber (foto´s)
• Jan Boer
• Henk Petter (foto´s)
• Jan Timmerman
• Henk Bouwer
• Aad Runhart (foto´s)

We moesten dit nog maar eens doen...
Bert.