|
|
 |
 |
|
|
|
|
Vroeg op Schiphol en hebben maar liefst drie en een half uur vertraging, wel vliegen we nu meteen van Chicago naar Seattle dat scheelt weer een vlucht.
Dag 1: Amsterdam - Seattle
Vanmorgen om 6.30 weer opgestaan, lekker ontbeten en vanaf acht uur de motoren uitgedeeld.
Na de gebruikelijke tegenslagen deed een Harley het niet en zijn we voor de code naar de dealer gegaan,
reden we uiteindelijk rond een uur of elf weg naar Omak.
Dag 2: Seattle - Omak = 250 mile
We zijn via de hwy 155 e door de Colville Indian Reservations gereden bij Nespelem,
Bij Inchelium hebben we de ferry genomen over de Columbia River
Dag 3: Omak - Sandpoint = 265 mile
Vanochtend weer om 8 uur vertrokken, dus om half 7 ging de wekker en dat was iets minder.
Maar eenmaal buiten gekomen scheen een heerlijk zonnetje en waren de wolken heel ver weg.
Een goed begin van de dag dus, in het hotel was een goed ontbijt met eieren en spek, daar moet je van houden. Maar er waren ook diverse anderen dingen
Bij Milan passeren we de state line van Washingon naar Idaho, hier mogen de
helmen weer af, wat natuurlijk ook gebeurt.
Rond een uurtje of zeven komen we aan in het hotel In Sandpoint, waarna we lekker bij de Grill gaan eten
Rechts staat mijn Meatloaf, ik kon in het donker niet zien wat het was en smaakte heerlijk en achteraf ziet het er ook nog lekker uit.
En weer om half zeven ging de wekker, het zijn wel vroege vogels die mannen.
Vandaag gaan we naar Kalispell
We hebben hwy 2 vervolgt en zijn boven Lake Pend Oreille over de 200E langs de Clark Fork River gereden naar Kalispell
Dag 4: Sandpoint - Kalispell = 220 mile
‘s avonds lekker bij de Thai gegeten.
Dag 5: Kalispell - Cranbrook = 270 mile
Vandaag zijn we door het Glacier park gereden, wat een mooie route was dat.
We waren er tegen half elf en hebben tot 14.00 vrij gereden door het park.
Aan het einde hadden we zo'n 90 mile gereden en hadden we er nog 50 te
gaan, ik was al blij had behoorlijke pijn en dacht vroeg in het hotel te zijn.
Maar toen bleek dat we er geen 50, maar nog 200 mijl hadden te gaan. Dat
was voor mij balen, reken foutje in de planning???? Maar gelukkig houden we van motorrijden en draaien we daar onze hand niet voor om.
Ook de anderen hadden er geen problemen mee, we komen toch om motor te rijden en gelijk hebben ze.
Bij de grens van de USA naar Canada ging het gelukkig lekker vlot, even vragen beantwoorden en een stempeltje halen en doorrijden maar.
Na 100 mijl ben ik afgestapt en heb ik in de truck verder gereden, er stond een heel harde wind die er met mijn motor vandoor wilde gaan, dat was voor vandaag iets te veel van het goede.
Dag 8: Banff - Jasper = 175 mile
Vanmorgen al om 6 uur opgestaan en om zeven gaan rijden, maar het was de moeite waard, het was nog helemaal stil op de Icefields PKW en er werd meteen al een enorme Grizzley met jong gespot!
Om een uurtje of half negen zijn we lekker gaan ontbijten en daarna het park in, waar we de hele dag vrij konden rijden om alles te bekijken.
Om drie weer verzamelen bij Wistlers parkground, werd natuurlijk kwart voor vier en het laatste stuk bij gezamenlijk naar Hinton. Daar waren we om een uurtje of vijf, mooi op tijd dus vandaag. Na een borrel gaan
we lekker douchen en daarna eten bij de Chinees hiernaast, want verder is er helemaal niets.
Picknick in het park, brrrrrrrrrrrrrrrr gek zijn ze!!!
Dag 9 Hinton - 100 mile House = 400 mile
Om 7 uur aan het ontbijt en om half acht vertrekken want het wordt een lange dag.
We rijden eerst weer een klein stukje door Jasper NP naar Mount Robson, dit is het hoogste punt van de Canadese Rockies.
Hier hebben we zo’n anderhalf uur gewacht op een hamburger, meer is er niet te krijgen, maar het wachten is het meer dan waard, het zijn mega burgers
om vervolgens via de 16 en de 5 in Avola te gaan om te lunchen.
Uiteindelijk zijn we bij Little Fort de bergen in gegaan en het daar een mooie bergpas gereden.
‘S Avonds slapen we in 100 mile house, in het Ramada inn
Dag 10: 100 mile House - Vancouver = 230 mile
Dag 11: Vancouver - Port Angeles = 140 mile
Uiteindelijk waren we om een uur of elf gebroken aangekomen in het hotel, Roy en Maryse en de motoren stonden al klaar en onder het genot van Bier/rose en BBQ chips hebben we de eerste meeting gehad.
Om twee uur ( 9 uur in Nederland gingen we gelukkig eindelijk lekker slapen.
De tussenstop was in Chicago, na een lange wachttijd bij de douane eindelijk tijd voor een rokertje
We besteden de tijd nuttig, ik laptop een beetje en manlief leest de krant van wakker Nederland met daarbij natuurlijk ons eerste rosetje voor mij en een heel groot en heel koud biertje voor man. Daarbij een lekkere tapas schotel.
De groep hebben we inmiddels ontmoet, een gevarieerd gezelschap. We zijn hier met 19 personen en met Roy en Maryse erbij komen we totaal op 21 personen.
We hebben 13 motoren en 7 bijrijders en natuurlijk de volgauto, iedereen heeft er zin aan en heel toevallig is iedereen al eens eerder mee geweest, wel bijzonder natuurlijk.
Op dit moment zitten we zo’n 5 uur in het vliegtuig en we hebben geen idee hoelang we nog moeten want we hebben vergeten te kijken hoe laat we uiteindelijk zijn vertrokken, nou je we zien het allemaal, ik heb al wel behoorlijk de zit uit mijn kontje, zo maar weer eens aan de wandel.
En de mummie die erop zit dat ben ik zelf, het was zo ontzettend koud vandaag, ik heb gelijk de vuurdoop weer gehad, het begon al vrij snel heel hard te regenen. En als je dan een binnenjack van je motorjack aan hebt, een gescheurde broek en laarzen die je in Nederland niet meer draagt omdat ze lek zijn, dan vraag je er natuurlijk om. Ik was vanochtend tot aan het bot toe nat en dat is eigenlijk nu (uurtje of elf ‘s avonds) pas over. Eigen schuld dan maar weer.
Verder hebben we wel een hele mooie rit gehad vandaag, vanmiddag werd het gelukkig ook weer droog, uiteindelijk waren we om 20.00uur in Omak, er waren dames bij die zo moe waren dat ze lagen te slapen achter op de motor en hebben we net bij de Mexicaan gegeten, nu ga ik fijn in bad en morgen weer lekker rijden. Want ondanks de kou ging dat super vandaag!!
De dag van de Beer!!!
We zijn vanmorgen om half 9 vertrokken na een lekker ontbijt in het Days-inn Cranbrook en hebben
op ons gemak gereden en veel stops gemaakt.
Geen gekke score voor vandaag en we hebben nog
even te gaan hier in de omgeving
Lekker een cappuccino gehaald bij de Starbucks met een heerlijke Lemon cake en een kadootje
voor Maryse gekocht, want die is vandaag jarig.
Verder heb ik niet zoveel uitgespookt, het heeft het grootste gedeelte van de dag geregend.
Sommigen daarintegen zijn heel actief geweest en hebben een hike van 12 kilometer gelopen.
Vanavond hebben we bij de Thai gegeten
Daarna nog even naar de Ierse pub.
Om negen uur waren we dan eindelijk in hotel, gelukkig konden we nog wat te eten krijgen en daarna nog even de kroeg in, nu ga ik dan maar slapen
Dag 6: Cranbrook - Banff = 200 mile
De hele dag veel mooie indrukken opgedaan, maar geen wilde dieren. We dachten jammer dan
Maar we rijden hier ng wel even, maar toen binnen 5 minuten:
Dag 7: Banff - Banff = 0 mile
Vandaag een mooie rit want we gaan via Whistler naar Vancouver, we vertrekken om half 8 nadat we een continental hebben gehad, we rijden door Clinton en tanken in Liloet
De weg naar Whistler is echt prachtig met veel bochten
In Whistler hebben we een uurtje geluncht, het is een grote wintersport plaats en de OS van 2010 vinden hier plaats
Weer verder richting Vancouver
Hier komen we uiteindelijk rond vijf uur aan, we moesten dank Barbara even zoeken omdat ze de verkeerde afslag had genomen, maar uiteindelijk komt het allemaal goed!
‘s Avonds heerlijk gegeten bij de Old spaghetti factory op het terras en daarna de kroeg in, helaas was het erg rustig op straat omdat er net een feestdag was geweest.
Vandaag gaan we veel varen, eerst vertrekken we naar Vancouver Island, deze rijden we over, daarna gaan we bij Victoria de grens naar Amerika weer over en varen we naar Port Angeles.
Om half zeven vertrekken want we moeten de boot van 8 uur halen, helaas zijn we daarvoor net te laat en moeten we ruim 2 uur wachten.
Gelukkig is ook hier een Starbucks en zijn er veel eet tentjes zodat we ons niet hoeven te vervelen
Op de boot zetten we de motoren vast en gaan wij lekker in de zon zitten.
Na een tocht van 2 uur komen we dan aan op Vancouver Island, het ritje over dit eiland duur een goed half uur, na een stop bij de pomp rijden we door naar Victoria. Hier aangekomen blijkt dat de boot vanavond om 7 vertrekt en zo hebben we tot 6 uur om in Victoria rond te kijken.
Canadees achtervolgingssteegje
Om zes uur zijn we alvast bij de boot, we moeten de grens weer over naar Amerika en zo snel als je van Amerika naar Canada mag, zolang duurt het voor je weer terug in Amerika bent.
Maar op de valreep mag iedereen mee op de boot.
Na weer 2 uur varen komen we aan in Port Angeles, we hebben veel gezien vandaag, vooral water en heel weinig gereden
Dag 12: Port Angeles - Chehalis = 250 mile
Om 8 uur vertrekken om via de 101S te vertrekken naar Olympic NP aan de kust blijkt her erg koud te zijn en trekken we alles aan wat we bij de hand hebben.
Je weet het immers maar nooit!
Om een uurtje of vier zijn we in hotel, de temperatuur is inmiddels veel beter en drinken we een biertje voor het hotel, Barbara leeft voor even op grote voer maat 38 vs 52
‘s Avonds eten we voor de verandering bij een Steakhouse
Dag 13: Chehalis - Seattle = 170 mile
Aan alle leuke dingen komt een einde, vandaag is het al weer de laatste rijdag.
Om 8 uur vertrekken we via de 5S en 12W om eerst naar Mount Rainier NP te gaan.
Iedereen rijdt voor zich maar je komt elkaar natuurlijk de hele tijd tegen.
Daar boven in de wolken zit ie
We gaan lunchen bij een vaag Bikerscafe in Greenwater op het terras
Om half vier komen we dan in Seattle aan waar we zowaar voor de eerste keer deze vakantie een biertje kunnen drinken aan het zwembad.
Voor het laatste avondmaal gaan we een stukje lopen om naar een Steakhouse in de buurt te gaan, zij hebben ook een gezellige kroeg.
En dat was het dan tot zover, morgen nog een vrije dag in Seattle en dan is het echt voorbij.
- 13 motoren
- 1 volgauto
- 21 mensen
- 7 bijrijders
- 13 mannen
- 8 vrouwen
- veel bergen en bomen
- veel kou
- weinig zon
- weinig biertjes en rose
- geen lekke banden of ander ongein
Deze rit was een pilot en aan een pilot moet je kunnen schaven, overwegend zat het allemaal perfect in elkaar al waren er een paar kleine puntje, waar wat aan veranderd kan worden.
De natuur in de omgeving Noord-West USA en West Canada is prachtig, de ritten waren soms lang maar heel erg goed te doen, enige minpuntje, maar daar kan niemand wat aan doen is het weer.
Ik vond het overwegend veel te koud en zal de volgende keer zeker mijn motorpak en winterhandschoenen meenemen. De hempjes en de rokjes kunnen dan thuisblijven.
Maar het was het koud hebben zeker meer dan waard!
Allemaal ontzettend bedankt voor de gezelligheid en vooral Herman,
omdat ik veel foto’s van je heb mogen pikken.
Het ultieme motoravontuur; de Canadese Rocky Mountains. We vliegen naar Seattle de hoofdstad van de staat Washington. Van daaruit naar Montana en Idaho, de grens over met Canada, over de Rocky Mountains naar Prince George, verder naar Vancouver met de veerboot naar Vancouver Island en weer terug naar Seattle. Een rit met eindeloos bochten en ongerepte natuur (alleen voor de ervaren rijders).
|
|
|
|
|
|