USA MOTORREIZEN - REISVERSLAG
BAJA EXPERIENCE MEXICO 2006 door Rob en Kitty van der Doorn.

Dag 1.
Zaterdag 11 november is het eindelijk zover. De tassen zijn ingepakt en afscheid genomen van onze zoon. We worden weggebracht naar schiphol door onze dochter met haar vriend.
Daar aangekomen staat er veel politie, een beetje akelig sfeertje. Veel mensen moeten de auto uit en worden gefouilleerd. Krijg je toch een beetje de kriebels van met die aanslagen. In hal 3 staat Andre ons op te wachten met de tickets en 3 dikke zoenen, we worden voorgesteld aan de andere motorreizigers. Andre en Raimo zijn onze tourleiders. Dit jaar zijn er ook 4 vrouwen bij, wel zo gezellig.
Zo tegen 10.00 uur komen ook Henk en Arjan binnen met hun vrouwen, die we nog kennen van de vorige reis naar Amerika. In 2005 hebben we de Discovery Classic gereden met USA motorreizen. En dat was erg goed bevallen.
We gaan door de douane, erg lang gewacht vanwege de strenge veiligheidseisen. Nog even gezellig koffie gedronken voor we aan boord gingen van het toestel.
Om 12.30 uur vertrekt de Boeing 777 naar Washington, 8 uur vliegen is een hele zit, maar er zijn leuke films te zien dus we vermaken ons wel. Af en toe gezellig kletsen met Henk en Arjan en naast me zitten 2 vrouwen (Petra en Roos) die ook gaan rijden, dus we leren elkaar al een beetje kennen.
In Washington overstappen naar L.A. en dat is ook nog 5 uur vliegen, puf, puf. We komen local time aan om 21.00 uur en ja hoor,dit jaar zijn er weer tassen zoek. Het is zo’n rommeltje in Washington met de koffers. Ik ga met de rest de bus in naar het hotel. Martin, Rob en Andre blijven nog even om te informeren wanneer de tassen komen want die zijn in Washington blijven staan.
Diezelfde avond om 24.00 uur kunnen ze opgehaald worden. In het hotel een biertje en de briefing voor de volgende dag gekregen.
We gaan daarna naar bed en proberen, ondanks de jetlag, te slapen en dat lukt nog aardig ook.
De volgende morgen vroeg op om de motoren op te halen. Eindelijk!

Dag 2.
Eerst worden de rijders opgehaald, er moet veel ingevuld worden en niet alle motoren zijn klaar om te vertrekken. Hier en daar moet er nog een tas op of klopt er iets niet.
Wij hebben een mooie rode H.D. Road King waar Huub Stapel op gereden heeft. Zit lekker dus we kunnen gaan.
Het eerste stuk over de Highway gereden. Iedereen moet ook nog even wennen aan zijn of haar motor. We rijden een heel stuk langs Laguna Beach, dat is heel mooi rijden lekker langs het water. Onderweg nog een stop om even wat te eten. De Mexciaanse grens doemt op in de verte.
Aan de grens moeten we nog een extra reisverzekering afsluiten voor de motoren, wat erg veel tijd in beslag neemt, maar Andre gaat het regelen en wij rijden verder met Raimo. We staan nogal ongelukkig op de uitvoegstrook van de snelweg en met het optrekken van een groepje motoren remt Arjan plotseling voor een auto die ineens opdoemt en wij rijden achterop zijn H.D. spatbord stuk en zijn remlicht, dit is balen!!!! Maar we moeten snel verder
want Raimo is al weg, gelukkig kennen we de weg nog van vorig jaar. Want toen hebben we de Discovery Classic gereden.
Dit is een heel mooi stuk langs de zee naar het bekende mooie hotel Corona in Ensenada.
We checken in en nemen een lekker biertje aan de bar. Het voorval besproken met Andre en die zou het bekijken, dus we horen het nog wel.
s’Avonds met de club een biertje gedronken en lekker gegeten in het hotel.

Dag 3.
We vertrekken om 8.30 uur voor een korte rit naar El Rosario. Het is een andere route dan in het boek omdat de Baja 1000 race in La Paz aankomt en wij door de drukte niet in La Paz kunnen overnachten.
Naar El Rosario is een erg mooie rit door een mooi landschap. We maken veel stops, want het is erg warm. Er ligt een asfaltweg met daarnaast alleen maar bruin zand waar de huizen op staan. Tussen de huizen hangt was te drogen die eigenlijk meteen weer gewassen kan worden.
In de middag om 15.00 uur komen we aan in het hotel Baja Cactus, een echt leuk Spaans hotelletje. We spreken af om met de groep naar Mama Spinoza te gaan dat ligt naast het hotel voor een biertje en daarna te gaan eten. Nou dat was erg gezellig, met heel veel corona en erg lekkere kreeft.
Andre zegt tegen de dames dat hij het leuk zou vinden om af en toe gezelschap te hebben op
de Honda Goldwing. Dus gaat de andere dag Roos achterop (ze zat bij haar vriendin Petra achterop). Ik wil ook wel een keer achterop een Civic zonder deuren, moet erg comfortabel zijn. Dat doe ik maar op de terugreis, anders wil ik misschien niet meer op de Road King.
Heerlijk geslapen en de volgende morgen weer om 8.00 uur vertrekken.

Dag 4.
We hebben vandaag een lange tocht naar Guerrero Negro, bekend van de zoutproductie en walvissen. Maar, jammer genoeg, niet in november. Eerst Henk opzoeken want die is jarig vandaag, even lang zal hij leven zingen gevolgd door 3 dikke zoenen.
Na het ontbijt met eieren en bruine bonen (bah) vertrekken we. Onderweg komen we veel cactussen en rotsen tegen er zijn cactussen bij die zo groot zijn als bomen.

Ook staan er ongelooflijk veel ornamentjes en kruizen langs de weg van Mexicanen die zichvdood hebben gereden. Je ziet veel dode koeien liggen die aangereden zijn, want alles loopt zo over de weg. Avontuurlijk hoor!
Nog een mooi stuk met veel haarspeldbochten en tussen de middag even lunchen met de groep. We komen dichter bij zee en dat voel je
ook want het wordt kouder een jas kun je wel weer aan op de motor.
We hebben een overnachting in Hotel Don Guss. Doet me een beetje denken aan Painted Dessert van vorig jaar ook van die lage motelkamers. Het is niet luxe maar wel schoon. Lekker een douche (wel nodig na al dat stof) en daarna de kroeg in want Henk trakteert. De barjongen hoorde dat Henk jarig is en regelde een trio zangers met gitaar. Heel erg leuk allemaal. Vervolgens hebben we gegeten in het restaurant ernaast.
Wij gingen op tijd naar bed, maar een paar mannen uit de groep gingen naar de plaatselijke kroeg waar er paaldanseressen zouden zijn. Helaas was dit alleen in het weekend.Jammer mannen!

Dag 5.
We gaan om 8.00 uur rijden dit heeft te maken met het tijdsverschil wat we in moeten halen.
De eerste 2 uur rijden we door dor woestijnlandschap. Er staat veel wind vandaag en er waaien van die gedroogde bosjes over de weg.
Naarmate we verder rijden wordt het steeds groener en groener met bruine rotspartijen in de verte.

In de middag lunchen we in een kippenrestaurant. Ik neem een salade want heb niet zo’n honger maar de mannen willen kip. Als we zitten te wachten aan een tafel buiten op het terras hoor je ineens een kip kakelen, het mes komt neer, tjak, tjak.Toen was het heel stil, ook bij ons aan tafel, maar ineens schoot
iedereen in de lach en de kip smaakte prima.
Dat maak je niet mee in Nederland.
Na de lunch rijden we weer verder naar Loreto. De cactussen zijn weer zo groot als bomen.
We steken vandaag de Baja over dwars door het gebergte” Devils Garde” met veel mooie vergezichten.

 

Heel veel haarspeldbochten en dan dat uitzicht zo ver als je kunt kijken.
In de verte over de laatste pas duikt ineens de Sea of Cortez op, het lijkt wel of de weg zo de
zee inloopt. Hier zijn we even blijven staan om foto’s te maken. Paradijselijke strandjes met
rieten huisjes nog helemaal niet vervuild door het toerisme.
We rijden weer verder naar beneden en Andre staat te wuiven dat we het strand op moeten
rijden. Nou dat doen we allemaal behalve Dick die is zo geconcentreerd op de weg dat hij niemand ziet zwaaien en roepen. We zijn daarna ook weer op de motor gestapt en dachten dat hij wel zou stoppen, maar we kunnen hem niet meer vinden. Het laatste stukje naar Loreto ziter op en we hopen dat hij met de hotellijst op zak het hotel kan vinden.Bij het hotel aangekomen geen Dick te bekennen.
Eerst de motoren naar binnen en inchecken. De motoren mogen op de binnenplaats staan,
maar daarvoor moeten ze eerst door een smal gangetje. Dat  heb ik nog nooit ergens meegemaakt, een hoop herrie natuurlijk al die Harleys. Andre gaat zoeken met Riaan maar het wordt al donker, na een uur komen ze terug met Dick. Hij was doorgereden richting La Paz, maar omdat hij ons niet meer zag is hij omgedraaid. We zijn allemaal opgelucht dat hij is gevonden en zitten weer gezellig tussen de motoren op de binnenplaats aan het bier.
We gaan eten bij de broer van de hoteleigenaar aan de overkant. Heerlijk vis gegeten en er
kwam weer een trio met gitaar langs. Die Mexicaanse muziek is of zo droevig of heel snel. Na het eten nog een borrel in de kroeg.

Dag 6
Om 6.30 uur opgestaan om lekker te joggen langs het strand van Loreto. Henk gaat zwemmen in zee. Daarna ontbijt met eieren en bah, bruine bonen. We hebben het plaatsje nog even bekeken, dat moet je echt doen het is erg mooi en zeker de moeite waard. We hebben nog even met de kinderen thuis kunnen bellen (het regent in Nederland) en hier is het 30 graden. Om 10.00 uur vertrekken we, de motoren moeten weer allemaal door het smalle gangetje naar buiten.
De rit is 200 km, het eerste stuk is heel mooi met veel bochten en groen landschap. Langzaam zie je dit veranderen in een vlak, dor landschap met alleen maar groene cactussen.
We rijden naar San Carlos aan de Pacific Ocean. Daar hebben we een overnachting in Hotel Alcatraz. Oh jee.
Er zitten inderdaad tralies voor de ramen, de motoren mogen weer op de binnenplaats staan.
De kamers worden verdeeld Henk komt met een sleutel aan voor mij want er staat een 2 pers. bed in en dat is niet zo’n goed plan met Arjan. Dus krijg ik de sleutel en hij begint te lachen.
Ik vraag wat er aan de hand is, en hij zegt ga eerst maar kijken. Boven blijkt het de bruidsuite te zijn.
Daarna zijn we met een groep naar het strand gegaan. Je zat daar in een baai dus je kon ver lopen voordat je kon zwemmen, maar pootjebaden was ook leuk. s’Avonds weer gegeten tussen de motoren, want kapitein Rob had op de visafslag een grote vis gekocht en die ging de hoteleigenaresse fileren en klaar maken. Nou dat had ze eerder gedaan. 2 grote schalen met allerlei soorten vis en schalen met biefstukken, lekker zeg. Natuurlijk de nodige biertjes en wijntjes.
André zegt dat we moeten stemmen, willen we morgen om 05.00 uur uit ons bed of niet. Er is namelijk een Baja race, dat is net zoiets als Parijs-Dakar. Of we die willen zien, ja natuurlijk willen we dat allemaal. Wel vroeg maar ja zo’n race zie je maar een keer.

Dag 7.
Om half 5 opgestaan. Het is nog aardedonker buiten. Ontbijt en om 06.00 uur in het donker vertrekken we. Het is erg mistig en koud op de motor, niet erg lekker en ben ik blij met mijn motorjas en handschoenen.
De raceauto’s en motoren komen om 10.15 uur over de weg bij km paal 128.
Ze moeten rijden van Ensenade naar La Paz in 40 uur. De eerste wagens zijn net gepasseerd
maar er komen er nog heel veel.  We spreken af over 5 kwartier hier weer bij de motoren te zijn. De koffers in de open laadbakworden aan de stalen kabel gelegd, je weet maar nooit. De race auto’s zijn zo gaaf, die mannen zitten aan het zuurstof en helemaal onder hetzand. Je kunt als ze moeten tanken (wat in een paar minuten klaar is) in de auto kijken en je weet niet wat je ziet. De motoren en berijders zien er mogelijk nog erger uit. Ik had dit niet willen missen. Andre en Jos moeten dit er maar in houden voor November. Aangezien je in februari de walvissen hebt, maar in November dus niet en dan is dit wel leuk om mee te maken.
We rijden door naar La Paz en daar staan allemaal Mexicanen langs de weg om de race te
zien. La Paz is een hele mooie grote plaats, ik vindt het jammer dat we er niet meer van
hebben kunnen zien. Wij worden binnengehaald en ze zwaaien en roepen of we aan de race
hebben meegedaan. Ongelooflijk.

De finish is heel gezellig met muziek en kraampjes met Tshirts.
Henk, Rob en Yvonne kopen T-shirts voor de kleinkinderen.
Om half twee rijden we verder naar Cabo San Lucas. Ik ben heel benieuwd, want dat is een mondaine badplaats. Het landschap is een beetje hetzelfde als van een paar dagen geleden kaal en veel cactussen. We gaan eerst nog langs Todos Santos waar zich het beroemde hotel California bevindt. Dat is helemaal geweldig, zo mooi ingericht. De tequilabar moet je even gaan zien, die is zo leuk! Op de binnenplaats zie je de Eagels op het dak staan en er is een leuke winkel bij. We gaan weer veel te vlug verder naar Cabo San Lucas, want  het is nog een eind.
Om half zes komen we aan in Hotel Quinta Sol in Cabo San Lucas. Het is inderdaad een mondaine badplaats waar we 3 nachten zullen blijven, lekker even uitrusten. We checken in en lekker douchen om daarna met de club naar de Cabo Wabo te gaan. Dat is een restaurant met een disco beneden. Ik wist niet zo goed wat ik daar van moest verwachten. Het is van een Amerikaanse Zanger van een Band,
maar ik ken hem niet. (Red. Sammy Hagar- van Halen) We gaan met z’n allen lopen (20 min). Als je zo lang op de motor hebt gezeten is dat wel lekker even de benen strekken. Het restaurant was top van eten en drinken. Na het eten gingen we naar de disco een verdieping lager. De disco was supergaaf met een live band. Hier zijn we tot in de late uurtjes gebleven, we kunnen de andere dag toch uitslapen.

Dag 8.
’s Morgens gaan we weer lekker joggen en komen in de haven terecht (doet een beetje denken aan Villamoura in Portugal) met al zijn luxe winkels en restaurantjes.
Hier komen veel cruiseboten, zo groot als flatgebouwen, aan met Amerikanen. Er zit zo’n 2000 man op één boot.
Wat een verschil met de rest van Mexico, daar is alleen maar armoede en hier is alles zo luxe.
Weer even naar huis gebeld met de kinderen, daarna naar het strand. De zee is gewoon lauw door de warmte. Lekker gezwommen en na een tijdje komen ook Henk en Arjan aan lopen.
Arjan gaat een jetski huren en beukt even later over de golven. Vervolgens lekker geluncht op het strand en aan het eind van de middag kwamen Roos, Petra en Marcel eraan. Tijd voor een Pacifico en een Corona. Heerlijk zo’n dagje op het strand.
S’Avonds natuurlijk weer naar de Cabo Wabo. Gedanst tot in de kleine uurtjes. Morgen weer een dag in Cabo San Lucas, geen straf hoor.

Dag 9.
De mannen gaan vandaag vissen op zee. Ze hebben een boot geregeld en gaan op Merlijn enTonijn vissen, dat zijn van die grote jongens. Ben benieuwd of ze wat vangen. Rob en ik gaan vandaag met de motor een tochtje in de buurt maken, we kunnen het niet laten hè! De route was een beetje te ruig voor de H.D. en nergens staan bordjes, dus ga maar eens zoeken. We spreken een Mexicaan aan en dat blijkt een Amerikaan te zijn die een huis aan het
bouwen is daar. Hij vertelde dat de route die we willen rijden met een off road motor wel te doen is maar niet met een H.D. Dus rijden we maar weer terug naar Cabo.
s’Middags naar het strand, er zijn hele hoge golven vandaag en het is bijna niet te doen om te gaan zwemmen.
Ik ben dus ook heel wild op het strand gesmeten en de mannen natuurlijk lachen.
Aan het eind van de middag komen de vissers terug maar hebben niets gevangen. Dus s’avonds met Henk en Arjan naar de haven gegaan om te eten. Dat is weer heel goed gelukt.
Daarna nog even bij de Harley winkel naar binnen, maar daarna willen de mannen naar bed.
Jammer ik wilde nog wel naar de Cabo Wabo.

Dag 10.
Om 07.00 uur vertrekken we richting Loreto. Het is een lange dag vandaag 360 km en een heel stuk door de woestijn. Het is erg warm zo’n 40 graden en je moet hier in de zomer echt niet zijn. De weg terug ziet er totaal anders uit doordat het licht van de achterzijde komt en daarom lijken de cactussen en het landschap heel anders.
We maken veel stops om te drinken. In La Paz mist Raimo de afslag en moeten we door La Paz. Bij een kruising mist Marion een afslag naar links en rijdt rechtdoor, ze kan niet meer draaien want het is eenrichtingsverkeer. Later blijkt dat er nog 4 kwijt zijn.
We blijven op verschillende kruisingen staan en Raimo gaat terug om te zoeken. Gelukkig na een tijdje komen ze er aan en kunnen we weer verder.
Tussen de middag een Burritto gegeten (niet lekker) in een soort schuur met een rieten dak erop, daarna weer verder voor het laatste stuk. Twee van de groep hebben een bekeuring gekregen voor het laten spinnen van het achterwiel, maar we hebben dat niet gelijk in de gaten. Dus gaan we met een klein clubje verder.
Het begint al te schemeren en dat wordt gevaarlijk met die koeien. Er komt vlak na een bocht ineens een Coyote de weg op en Henk die voor ons rijdt kan hem nog net ontwijken, wij gelukkig ook. Een eind verderop worden we geseind door een Mexicaan, voorzichtig want dan is er iets aan de hand en ja hoor, een koe op de weg.
Gelukkig we zijn bijna in Loreto, wat we kennen van de heenreis. Weer de motoren op de binnenplaats en het bekende biertje. s’Avonds op een pleintje bij Bistro Mila gegeten met Dick, Henk, Arjan, Rob en ik. Je kunt daar heel romantisch zitten.
Daarna nog even naar de bekende kroeg van Mike voor een afzakkertje. Andre gaat al vroeg slapen, Roos verteld dat ik morgen op de Goldwing mag. Leuk want dan krijgen we veel bochtwerk.

Dag 11.
Vandaag vertrekken we voor een rit van 280 km naar San Ignacio. Ik stap op de Goldwing met Andre voor een rit door de bergen, lekker scheuren. Wat zit die motor lekker, je voelt de grote gaten die er soms zijn in de weg niet eens. Een muziekje er bij en een strakblauwe lucht, wat wil je nog meer. Heerlijk!
We rijden weer langs de paradijselijke stranden van Cortez, er staan nu een paar campers van Amerikanen. Over een aantal jaren zie je hier ook steeds meer toeristen.
s’Middags een lunch aan het strandje in een tentje
waar je niet zou gaan zitten hier in Nederland, een
beetje Robinson Crusoe. Een hamburger gaat er
wel in dachten we, Het duurde 2 uur voor ze klaar
zijn en bij een aantal van ons is hij nog koud ook!
Na de lunch ga ik weer op de Road King, is even
wennen maar het is wel meer motorrijden dan op
een Goldwing. Je voelt weer wind langs je
spijkerbroek en dat is toch wel lekker met die
hitte. De laatste km naar het Hotel in San Ignacio,
dat is een oasestadje met allemaal palmbomen en
een riviertje.
We slapen in een staatshotel midden in een bos. Mooie kamers. Eerst even een biertje en kletsen over wat we gezien hebben vandaag. Daarna lekker douchen en we eten in het dorp, heeft Andre met Raimo besproken.
Net uit de douche valt de generator uit, pikdonker! Je ziet echt helemaal niets meer. Op de tast mijn kleren opgezocht, buiten lopen andere tegen een muur op. Na 10 min gaat het licht weer aan, maar niet in het dorp.
Met de club onder een geweldige sterrenhemel naar het dorp gelopen voorzichtig want de stoepen zijn niet zoals hier thuis. Het restaurant waar Andre wilde eten was dicht maar er was nog een ander. Niet zo geweldig en vies, ik ben maar niet naar de w.c. geweest. Een blik in de keuken was voldoende (zal ik maar een boterham nemen). Gelukkig spreekt Kapitein Rob Spaans en besteld de vis van de dag en wil hem zien in de keuken en ja dat mag nog ook.
Die neem ik ook maar, want hij zegt dat hij vers is. We willen wijn drinken, dat kan, zegt de eigenaar en springt in zijn auto en komt na 10 min terug met een fles witte wijn. Geweldig!
De borden en de glazen zijn bij elkaar verzameld in de loop der jaren, zo simpel kan het zijn.
Na het eten lopen we door het plaatsje, dat heeft een hele mooie kerk. En die wil ik de volgende dag nog wel even zien. Verderop zit een kroeg die behangen is met plakplaatjes van de Baja Race. Dat leeft hier heel erg in de Baja.
Daar hebben we nog even wat gedronken en in het pikdonker terug naar het hotel.

Dag 12.
De volgende dag met Andre afgesproken dat we het stadje nog willen gaan bekijken.
Het heeft een heel mooi pleintje met een kerk uit de 18e eeuw. Hier lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Moeders met kinderen spelen op het plein en er rijdt bijna geen auto. Alles is hier nog zoals 100 jaar geleden.
Om 09.00 uur vertrekken we naar Catavina, het eerste stuk is saai om te rijden, maar je hebt hier ultieme eenzaamheid en rust. Het is weer warm vandaag en in Guerro Negro gaan we lunchen. In deze plaats kun je in februari walvissen bekijken. Dit is een wat grotere plaats en we kunnen hier pinnen want er is een bank met automaat en die doet het!
We krijgen nu veel bochten en afdalingen en heel veel warmte, puf puf. We stoppen even om te drinken, Arjan staat naar zijn motor te kijken en ziet dat zijn tas helemaal los is geschoten van de ophanging. Er is een bout uitgevallen. Andre moet nog komen met de volgauto dus even de tas daar in gelegd, makkelijk hoor.
We gaan weer verder naar Hotel Pinta. Dit is niet alleen ook een staatshotel net als het vorige,maar het is ook helemaal hetzelfde! Hebben we misschien een blokje om gereden?
Na de douche zitten we bij te komen en te genieten van een werkelijk schitterende zonsondergang in de woestijn. Even een foto maken voor een poster, zo mooi!
Henk gaat nog even een stukje op de Goldwing van Andre rijden.
s’Avonds hebben we aan de overkant van de weg gegeten bij Alexandro met heel veel biertjes.
Andre en Raimo hadden geregeld dat we hier met
20 man konden eten, want dat valt ook niet altijd
mee. Hij moest alleen het bier nog even ergens
anders vandaan halen.
De eigenaar was een hele aardige Mexicaan die de
hele avond Biertje! Biertje! riep.
Hij had de houtkachel aangemaakt en daar
moesten wij om lachen, want het was nog zo warm.
Later op de avond gingen we toch maar naar binnen, want in de woestijn wordt het akelig koud. We hebben veel foto’s gemaakt die avond, want het was reuze gezellig.
We hebben nog even allemaal onze namen opgeven voor het ontbijt van de andere morgen en gingen vermoeid, maar voldaan naar ons hotel.

Dag 13.
Het eind komt akelig dichtbij, bah. Vandaag om 6.15 opgestaan, want ja het ontbijt duurt even in Mexico. Alexandro roept inderdaad de namen op en kent toch veel gezichten nog van de avond ervoor, hij loopt de hele tijd te lachen.
Om 08.00 uur gaan we rijden, maar Alexandro wil eerst nog een paar foto’s van ons allemaal met de motoren naast elkaar 17 op rij voor zijn restaurant. Ze zijn heel leuk geworden.
Henk gaat vandaag op de BMW van Mario rijden, eigenlijk is de motor te hoog voor Henk hij past beter op een H.D.
Het dorre landschap van de woestijn verandert langzaam weer in groene weilanden en hier en daar zie je wijnranken met een boerderij. Aan het eind van de ochtend gaan we wat drinken bij Mama Spinoza in El Rosario, we hebben nog even een foto genomen van het leukste hotelletje van de Baja en heerlijk in het zonnetje gezeten.
Aan de rit komt geen eind lijkt het wel en ik heb om 3 uur Raimo aangesproken dat we nog geen lunch hebben gehad. Een aantal mannen vielen bijna om van de honger en ik voelde me niet lekker worden, maar ja er is niet zomaar een eettentje. Dus in de plaatselijke winkel een flesje yoghurt en een cake gekocht en daar knap je toch van op. Als iedereen klaar is rijden we weer verder voor het laatste stuk.
Het hotel in Ensenade was niet het mooie hotel van de heenreis maar een van mindere kwaliteit. De kamers zijn vies en de vloerbedekking had zijn beste tijd gehad..
s’Avonds met de club naar downtown Ensenada. Alleen Andre niet, want die ging naar San Diego naar zijn advocaat en zou de andere dag aan de grens op ons wachten. Via de receptie van het hotel hadden we een aantal taxi’s geregeld en zijn met zijn allen naar de kroeg Papas Beer gegaan. Die kroeg lag vol met pindaschillen, als je een pinda had gepeld moest je de schillen op de grond gooien. Hier eerst nog een biertje gedronken en daarna zijn we gaan lopen naar een heerlijk restaurantje en hebben we weer lekkere vis gegeten.
Een aantal zou nog naar de disco Papas Beer gaan, het heet hier allemaal zo geloof ik, maar daar was niet zo veel aan. Wij hebben met een paar een taxi genomen naar het hotel, want we waren best moe naar zo’n lange dag.

Dag 14.
Om 09.00 uur vertrekken we voor het laatste stuk naar L.A. Gelukkig wel een lekker ontbijt in het hotel. Alle jassen gaan aan vandaag, want het is bewolkt. Je merkt wel dat we noordelijker komen, het laatste stuk gaan zelfs de handschoenen aan. We rijden naar Tecate door de bergen en niet over de “Scenic Route”. Dit is veel mooier!
In Tijuana komen we Andre weer tegen en stoppen even, maar Martin en Yvonne rijden door en we raken hun kwijt. Na een tijdje te hebben gewacht rijden we toch maar door naar de grensovergang en hopen hun aan de andere kant weer te zien. Wat je daar meemaakt heb ik nog nooit ergens meegemaakt bij een grens. Het krioelt er van de verkopers die hun waar, van tortilla’s tot kruisbeelden en van potten tot kleden, proberen te verkopen.
Het is ook een van de drukste grensovergangen van de wereld. 23 poorten heb ik geteld.
We mogen gelukkig vrij vlot doorrijden in  verschillende groepjes en komen elkaar allemaal
weer tegen na de grens.
De laatste mijlen naar L.A. zijn allemaal weer
over de zesbaans snelweg, we komen weer in de
luxe terecht. Vlak bij L.A. hebben we nog een
lunch gepakt bij Denny’s en we rijden de laatste
kilometers over de highway.
Bij een van de laatste afslagen nemen Marion, Dick en Reinard de verkeerde afslag en raken ze zoek. Gelukkig heeft Marion een mobiele telefoon met triband bij en belt Riaan haar man.
Een politiewagen stopt bij hun en vraagt wat er aan de hand is. De agent zegt dat ze in niet zo’n veilige buurt zitten en blijft bij hun. Andre heeft de agent gesproken en weet waar ze zitten, hij gaat ze ophalen. Dan, de monteur, wil graag naar huis want het is Thanksgiving in Amerika. Andre heeft ze snel gevonden en daarna kunnen we in de bus naar het hotel voor de laatste overnachting.
s’Avonds gezellig met z’n allen buiten in de binnentuin van het hotel gezeten bij het haardvuur. De mailadressen natuurlijk uitgewisseld en afscheid genomen van Nico, Riaan en Marion en de Duitsers want die blijven nog een paar dagen langer in de USA.
Laat op de avond onze dochter gebeld want die is de 25e jarig, maar ze is niet thuis. Morgen nog maar even proberen.

Dag 15.
Helaas de laatste dag, we zijn al vroeg wakker want de bus vertrekt om 8.30 uur naar LA Lax, het vliegveld. Om 11.00 uur gaan we vliegen, we proberen onze dochter te bellen en ja hoor, na 3 pogingen lukt het. We hebben gezongen en dat vond ze erg leuk, gelukkig alles gaat goed thuis.
Op het vliegveld van L.A. nog wat cadeautjes gekocht voor thuis. Parfum mag niet omdat je nog een overstap hebt in Chicago. Jammer.
Het vliegtuig vertrekt op tijd en we komen iets te vroeg aan in Chicago waar we overstappen naar de vlucht naar Nederland. Hier moeten we toch snel doorlopen voor aansluiting naar het toestel naar Nederland. We proberen een beetje te slapen om de jetlag voor te blijven.

Dag 16.
Na weer een lange zit komen we aan op schiphol om 09.00 uur zondagmorgen, mooi op tijd.
Blij onze kinderen weer te zien en we hebben heel veel te vertellen natuurlijk. Afscheid nemen van de club met veel kussen en we zullen elkaar mailen en foto’s toezenden.
We hebben wederom met USA motorreizen een hele mooie en gezellige vakantie gehad.
Het was heel anders dan in Amerika (2005). Daar heb je al die mooie parken, maar Mexico heeft ook zeker zijn charme met zijn Spaanse invloeden, mooie vergezichten en paradijselijke baaien en een hele vriendelijke bevolking.
We willen de mensen in de club en ook Andre en Raimo bedanken voor de gezelligheid in die 16 dagen.

Rob en Kitty van der Doorn.

Terug naar de reisverslagen